گرفتاری دوستان خدا

گرفتاری دوستان خدا

نویسنده: محمد غفارنیا

حضرت امام صادق (علیه السلام) می‌فرمایند: هنگامی که سر مبارک حسین بن علی (علیه السلام) را نزد یزید (لعنه الله) آوردند، علی بن الحسین و دختران امیرالمؤمنین (علیه السلام) را نیز وارد بارگاه یزید نمودند. در این هنگام دست و بازوی علی بن الحسین را به غل و زنجیر بسته بودند.
یزید برای شماتت رو به علی بن الحسین (علیه السلام) کرد و گفت: خدا را شکر و سپاس می‌گویم که پدر تو را به قتل رسانید!!
امام زین العابدین (علیه السلام) در پاسخ فرمود: لعنت خدا بر کسانی باد که به چنین قتل ناروایی اقدام کردند!
یزید از این جواب در خشم شد و دستور داد که گردن امام را بزنند.
آن حضرت فرمود: ای یزید، اگر تو مرا بکشی چه کسی دختران رسول خدا را به منازلشان در مدینه خواهد رسانید، در حالتی که سرپرست و محرمی جز من ندارند؟
در اینجا خشم آن ظالم فرو نشست و گفت: ای علی بن الحسین، غیر از تو کس دیگری آنان را به منازل خویش نخواهد رسانید. سپس دستور داد سوهانی حاضر کردند و خود با دست خویش، زنجیرگردن امام را برید و بیرون آورد؛
سپس گفت: ای ابا محمد، آیا می‌دانی چرا زنجیر را از گردن تو باز کردم؟
امام فرمود: بلی، خواستی به این وسیله منتی بر ما گذاشته باشی.
یزید گفت: آری، به خدا قسم، جز این قصد دیگری نداشتم و این آیه را خواند:
(وَمَا أَصَابَکُمْ مِنْ مُصِیبَهٍ فَبِمَا کَسَبَتْ أَیْدِیکُمْ وَیَعْفُو عَنْ کَثِیرٍ) (۱) هر مصیبتی به شما برسد به خاطر اعمالی است که خودتان انجام داده‌اید و بسیاری را نیز عفو می‌کند. »اشاره به این که حوادث کربلا نتیجه اعمال خود شما بود.
ولی امام علی بن الحسین (علیه السلام) در پاسخ فرمود: این آیه درباره ما نازل نشده است، بلکه این آیات درباره ما نازل شده است:
(مَا أَصَابَ مِن مُّصِیبَهٍ فِی الْأَرْضِ وَلَا فِی أَنفُسِکُمْ إِلَّا فِی کِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا ? إِنَّ ذَ?لِکَ عَلَى … کِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا ? إِنَّ ذَ?لِکَ عَلَى اللَّهِ یَسِیرٌ)
هیچ مصیبتی در زمین و نه در وجود شما روی نمی‌دهد، مگر این که همه آنها قبل از آن که زمین را بیافرینیم در لوح محفوظ ثبت است؛ و این امر برای خدا آسان است. (۲)
(لِکَیْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَکُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکُمْ وَاللَّهُ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ)
این به خاطر آن است که برای آنچه از دست داده اید، تأسف نخورید و به آنچه به شما داده است دلبسته و شادمان نباشید، و خداوند هیچ متکبر فخر فروشی را دوست ندارد. (۳)
و ما کسانی هستیم که هرگز به خاطرآنچه از دست داده ایم، متأسف و غمگین نخواهیم بود؛ و به خاطر آنچه به ما برسد و یا در دست داریم خوشحال و مغرور نگردیم. (۴)

پی‌نوشت‌ها:

۱-شوری/۳۰.
۲-حدی/۲۲و۲۳.
۳-حدید/۲۲و۲۳.
۴-تفسیر علی بن ابراهیم: ج۲. ص۲۷۷.
منبع مقاله :
غفارنیا، محمد، (۱۳۸۷) ۱۴۲ قصّه از قرآن: همراه با شأن نزول آیاتی از قرآن، قم: جامعه القرآن الکریم، چاپ اول

مطالب مشابه