حضرت معصومه (س)؛ بانوي فضيلت و کرامت

حضرت معصومه (س)؛ بانوي فضيلت و کرامت

نويسنده: مهدي قلي پور

اول ذي القعده ميلاد بزرگ بانويي است که نام شريف ايشان فاطمه و مشهورترين لقب آن حضرت، «معصومه» است. پدر بزرگوارش امام هفتم شيعيان حضرت موسي بن جعفر (ع) و مادر مکرمه اش حضرت نجمه خاتون (س) مي باشد.
حضرت معصومه (س) در همان سنين کودکي پدر گرامي خود را که در حبس هارون در شهر بغداد به شهادت رسيد، از دست داد و از آن پس تحت مراقبت و تربيت برادر بزرگوارش حضرت علي بن موسي الرضا (ع) قرار گرفت.
در سال 200 هجري قمري در پي اصرار و تهديد مأمون عباسي سفر تبعيد گونه حضرت رضا (ع) به مرو انجام شد و آن حضرت بدون اينکه کسي از بستگان و اهل بيت خود را همراه ببرند راهي خراسان شدند.
يک سال بعد از هجرت برادر، حضرت معصومه (س) به شوق ديدار وي و اداي رسالت زينبي و پيام ولايت، به همراه عده اي از برادران و برادرزادگان به طرف خراسان حرکت کرد و در هر شهر و محلي مورد استقبال مردم واقع شد. در اين سفر آن حضرت نيز همچون عمه بزرگوارشان، حضرت زينب (س)، پيام مظلوميت و غربت برادر گرامي شان را به مردم مؤمن و مسلمان مي رساندند و مخالفت خود و اهل بيت (ع) را با حکومت حيله گر بني عباس اظهار مي کردند. بدين جهت تا کاروان حضرت به شهر ساوه رسيد، عده اي از مخالفان اهل بيت که از پشتيباني مأموران حکومت برخوردار بودند، راه را بر ايشان بستند و با همراهان حضرت وارد جنگ شدند. در پي اين حادثه تقريباً همه مردان کاروان به شهادت رسيدند و حتي بنا بر نقلي حضرت معصومه (س) را نيز مسموم کردند.
به هر حال، يا بر اثر اندوه و غم اين ماتم و يا در اثر مسموميت از زهر جفا، حضرت فاطمه معصومه (س) بيمار شدند و چون ديگر امکان ادامه راه به طرف خراسان نبود، قصد شهر قم را نمودند. ايشان پرسيدند: از اين شهر (ساوه) تا «قم» چند فرسنگ است؟ و بعد فرمودند: مرا به شهر قم ببريد، زيرا از پدرم شنيدم که مي فرمود: شهر قم مرکز شيعيان ماست. بزرگان شهر قم وقتي از اين خبر مسرت بخش مطلع شدند، به استقبال آن حضرت شتافتند. و در حالي که «موسي بن خزرج»، بزرگ خاندان «اشعري»، زمام ناقه آن حضرت را مي کشيد و عده فراواني از مردم پياده و سواره گرداگرد کجاوه حضرت در حرکت بودند، حدوداً در روز 23 ربيع الاول سال 201 هجري قمري حضرت وارد شهر مقدس قم شدند. سپس در محلي که امروز «ميدان مير» ناميده مي شود، شتر آن حضرت جلوي منزل «موسي بن خزرج» زانو زد و افتخار ميزباني حضرت نصيب او شد.
آن بزرگوار به مدت 17 روز در اين شهر زندگي کرد و در اين مدت مشغول عبادت و راز و نياز با پروردگار متعال بود.
منبع:ماهنامه دنیای زنان شماره 52

مطالب مشابه