رمضان، نامى از نام هاى خدا

رمضان، نامى از نام هاى خدا

رمضان از اسماء الله است :
رمضان اسمى از اسماء الهى مى‌باشد و نبايست‌به تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئيم، رمضان آمد يا رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعنى ماه را بايد به اسم اضافه نمود، در اين رابطه به سخنان حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) گوش فرا مى‌دهيم.
هشام بن سالم نقل روايت مى‌نمايد و مى‌گويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت امام باقر (عليه السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم.
فقال عليه السلام: لا تقولوا هذا رمضان، و لا ذهب رمضان و لا جاء رمضان، فان رمضان اسم من اسماء الله عز و جل لا يجيى و لا يذهب و انما يجيى‌ء و يذهب الزائل و لكن قولوا شهر رمضان فالشهر المضاف الى الاسم و الاسم اسم الله و هو الشهر الذى انزل فيه القرآن، جعله الله تعالى مثلا و عيدا و كقوله تعالى فى عيسى بن مريم (عليهما السلام) و جعلناه مثلا لبنى اسرائيل. (1)
امام باقر عليه السلام فرمود: نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‌رود و نمى‌آيد كه شى‌ء زائل و نابود شدنى مى‌رود و مى‌آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‌باشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايت‌شده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‌» (2)
شما به راستى نمى‌دانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است).

واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن
رمضان از مصدر «رمض‌» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل… معنا شده است، انتخاب چنين واژه‌اى براستى از دقت نظر و لطافت‌خاصى برخوردار است. چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‌باشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان. و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‌گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذير است. در مقايسه اين دو سوزش، دقيقا رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه‌تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‌كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‌دارد. و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‌گيرد و مى‌گويد: آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آيد جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زين طلب بنده به كوى حق رسيد درد مريم را به خرما بن كشيد اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده.
درحدیثی حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) ازپیامبــر خدا ( صلی الله علیه وآله ) چنین نقل می فرماید که پیامبر ( صلی الله علیه و آله ) فرمودند: « مامن مؤمن یصوم شهر رمضان احتسابا الا اوجب الله تبارک وتعالی له سبع خصال : اولها یذوب الحرام من جسده ، والثانیه یقرب من رحمه الله عز و جل ، والثالثه قدکفر خطیئه ابه آدم ، والرابعه یهون الله علیه سکرات الموت و الخامسه امان من الجوع والعطش یوم القیمه والسادسه بطعمه الله عز و جل من طیبات الجنه ، والسابقه یعطیه الله عز و جل برائه من النار ،قال : صدقت یامحمد»
هیچ مؤمنی نیست که ماه رمضان رافقط به حساب خدا روزه بگیرد، مگر آنکه خدای تبارک وتعالی هفت خصلت رابرای او واجب ولازم گرداند:
1- هرچه حرام درپیکرش باشد محو و ذوب گرداند.
2- به رحمت خدای عز وجل نزدیک می شود.
3- (باروزه خویش )خطای پدرش حضرت آدم را می پوشاند.
4- خداوند لحظات جان کندن را بروی آسان گرداند.
5- ازگرسنگی و تشنگی روز قیامت درامان خواهد بود.
6- خدای عزوجل ازخوراکی های لذیذ بهشتی او را نصیب دهد.
7- خدای عز و جل برائت و بیزاری از آتش دوزخ را به او عطا فرماید.
( پرسش کننده دراین حدیث مفصل ، عالم یهودی بود) که عـرض کرد راست گفتی ای محمد صلی الله علیه و اله (3)

پى‌نوشت‌:

1- بحار جلد 96، ص 376، طبع اسلاميه
2- بحار، ج 96، ص 377
3- خصال شیخ صدوق ، ص 386
منبع: کتاب روزه، درمان بيماريهاى روح و جسم

مطالب مشابه