وصاياي پيامبر(ص) به ابوذر

وصاياي پيامبر(ص) به ابوذر

وصاياي پيامبر (ص) به ابوذر :
پيامبر عظيم الشان اسلام جلوه ي اسماء و صفات حق و مصداق کامل عملي آيات قرآن و اسوه مكارم اخلاقي براي جهانيان و آموزگاري بي نظير براي تعليم و تربيت انسان ها تا روز قيامت است . سفارشاتي كه در زمينه هاي اخلاقي به ابوذر غفاري دارند گوشه اي از درياي بصيرت و علم و عقل دانايي او به حقيقت و حاكي از دلسوزي براي بشريت و نشانه اي از دعوت انسان براي آراسته شدنش به كرامت و فضيلت است .
1- نظر به مادون و چشم پوشي از نظر به مافوق
چنين حالتي كه از سفارشات بسيار مهم پيامبر (ص) است و در هر فرصتي مردم را به آن توجه داده اند اگر با تمرين در باطن انسان تحقق يابد انسان را به عرصه گاه قناعت و شكرگزاري مي كشاند و از هجوم حرص و طمع كه محصول تلخ چشم هم چشمي است در مصونيت مي برد . انسانها بنا به فرموده قرآن به خاطر مصالحي از نظر رزق و روزي و مال و منال يا در وسعت و گشايشند يا در مضيقه و تنگي.
پيامبر اكرم (ص) مي فرمايند :
در هر مرتبه اي از امور مادي هستيد براي اينكه سپاسگزار خدا باشي و قدر نعمت هاي او را بداني و به داده حق كه بر اساس مصلحت و حكمت است قانع باشي به مادون خود بنگر و از چشم دوختن به مافوق خويش چشم بپوش زيرا هنگامي كه در امور مادي به مافوق خود چشم بدوزي حرص و آرزوي شيطاني و طمع زياده خواهي تو را وادار مي كند كه هم و غم و فكر و انديشه خود را در دست آوردن متاع دنيا و مال و ثروت به كار گيري كنيد تا به مافوق خود برسيد و يا پيشي بگيريد و در اين زمينه اگر نتواند از راه مشروع موفق شود بي ترديد به راه نامشروع كشيده خواهد شد و اين جاست كه دست به غارت مال مردم و رشوه و غصب و پايمال كردن حقوق ديگران مي زند و مشكلاتي را براي خود هموار مي نمايد و خانواده و اطرافيان خود را در اذيت و آزار قرار مي دهد و از هيجانات روحي و رواني و عصبي رنج مي برد در صورتي كه اگر به مادون خود نگاه مي كرد و قناعت مي ورزيد و شكرگزار خداوند مي بود در سلامت كامل بود و از بسياري از گناهان كه در اين مسير به ناچار پيش مي آيد در مصونيت قرار مي گرفت .
قرآن مجيد در سوره حجر آيه 15 مي فرمايد :
ديده خود را [به رغبت و ميل] به آنچه از نعمت هاي مادي به گروه هايي از آنان [ناسپاسان و كافران] داده ايم باز مگشا اينها شكوفه هاي (پرپر شدني و از دست رفتني و زود گذر ) زندگي دنيا است (به آنان داده ايم) تا آنها را (به وسيله آنها ) بيازمائيم و آنچه پروردگار به تو روزي داده است براي تو بهتر و پايدارتر است .
نشست و برخاست با فقيران ، به خانه آنان رفتن ، با آنان عاشقانه معاشرت كردن و به آنان محبت كردن آلودگي كبر را از قلب مي زدايد و بيماري خود بيني و فخر فروشي را درمان مي كند وانسان را محبوب خدا مي كند.
در كتاب بحار الانوار جلد 74باب 6 از پيامبر گرامي اسلام نقل شده است .
كسي كه ديده خود را به آنچه از( نعمت هاي مادي ) در اختيار ديگران است بدوزد همواره اندوهناک و غمگين خواهد بود و آتش خشم در دلش فرو نخواهد نشست .
2- عشق ورزي به تهيدستان و فقيران
بسياري از اولياي خدا در ميان تهيدستان و فقيرانند از اين جهت نبايد به احدي از اين طايفه به چشم حقارت نظر كرد بلكه بايد ادب و احترام و خوش اخلاقي و خوش رفتاري را نسبت به آنان رعايت كرد و آنان را از خود برتر و بهتر دانست. اينان گروهي هستند كه خداوند متعال در قرآن از آنان به خوبي ياد كرده و بزرگانشان دانسته و پيامبرش را به احترام آنها فرمان داده است.
خداوند در شب معراج به پيامبرش فرمود :
محبت براي خدا محبت به تهيدستان و فقيران و نزديک شدن به ايشان است .
پيامبر گفت : پروردگارا تهيدستان و فقيران كيانند ؟ خداوند فرمود : كساني كه به كم راضي اند و بر گرسنگي صابرند و بر آساني شاكرند، از گرسنگي و تشنگي خود شكايت نمي كنند و دروغ نمي گويند و بر پروردگارشان خشمگين نمي شوند و آنچه از دستشان رفته اندوه نمي خورند و به آنچه به آنان داده شده شاد نمي گردند.
اي احمد : محبت من به تهيدستان و فقيران است پس به آنان نزديک شو و نشستن آنان را به خود نزديک گردان تا به تو نزديک شوم .
نشست و برخاست با فقيران ، به خانه آنان رفتن ، با آنان عاشقانه معاشرت كردن و به آنان محبت كردن آلودگي كبر را از قلب مي زدايد و بيماري خود بيني و فخر فروشي را درمان مي كند و انسان را محبوب خدا مي كند .
متكبران كه از رحمت پروردگار محرومند و از اخلاق پيامبران و امامان دورند و دروني آلوده دارند و از نشست و برخاست با فقيران امتناع مي ورزند اين خودخواهان مغرور و آلودگاني كه نشست و برخاست با فقيران را ننگ و عار مي دانند گويا خبر ندارند كه پيامبر فرموده است كسي كه در دلش به وزن دانه خردلي از كبر است وارد بهشت نمي شود.

3- حق گويي
گاهي ممكن است هجوم باطل و فرهنگ هاي شيطاني به يک فرد يا خانواده يا جامعه ميان آنان و حق جدايي اندازد و پس از مدتي حق را از ياد آنان ببرد يا ممكن است ستمگري براي رضاي هوا و هوس خود زمينه اي فراهم آورد كه سبب پنهان ماندن حق شود در چنين مواردي بر مؤمن واجب است حق را اظهار كند و نقاب از چهره حقيقت بردارد تا بي خبران از خواب بيدار شوند و گمراهان هدايت شوند .
در اين موارد حق گو احساس مي كند با گفتن حق زيان و خسارت سنگين و قابل توجه به او مي رسد باز هم به فرموده پيامبر اسلام بايد حق را بگويد و از گفتن حق امتناع نكند حق گو چراغ دين را در ميان مردم روشن نگه مي دارد و وظائف الهي را به مردم مي رساند در اين زمينه روايات زيادي از پيامبر اسلام و ائمه اطهار رسيده است رسول خدا (ص) در كتاب صحيفة الرضا مي فرمايند: پرهيزگارترين مردم كسي است كه در آنچه به سود اوست ويا به زيان اوست حق بگويد.
امام صادق (ع) در كتاب بحار ج67 مي فرمايند: به راستي از حقيقت ايمان است كه حق را بگويي گرچه به تو زيان رساند بر باطل ترجيح دهي گرچه به تو سود رساند.
در هر مرتبه اي از امور مادي هستيد براي اينكه سپاسگزار خدا باشي و قدر نعمت هاي اورا بداني و به داده حق كه بر اساس مصلحت و حكمت است قانع باشي به مادون خود بنگر و از چشم دوختن به مافوق خويش چشم بپوش.
4- صله رحم
زيارت اقوام و خويشان و رفت و آمد با آنان و گره گشايي از مشكلات ايشان و شاد كردن قلوبشان از اموري است كه در قرآن مجيد و روايات به انجام آن سفارش بسيار و تأكيد فراوان شده است گرچه آنان پيوندشان را با انسان بريده باشند.
از رسول خدا(ص) نقل شده است كه فرمود: با خويشاوندي كه پيوندش را با تو بريده است صلة رحم داشته باش .
و در كتاب بحارالانوار ج 71 امام صادق(ع) مي فرمايند:
مردي به محضر رسول خدا(ص) آمد و گفت يا رسول الله(ص) براي من اقوامي است كه نسبت به آنان صله رحم دارم ولي آنان مرا آزار مي دهند قصد كرده ام به زيارتشان نروم و آنان را ترک كنم حضرت فرمودند اين هنگام خدا همه شما را ترک خواهد كرد گفت يا رسول الله(ص) چه كنم حضرت فرمود به كسي كه تو را محروم كرده عطا كن و با كسي كه از تو بريده صله رحم كن و از كسي كه به تو ستم ورزيده درگذر چون اگر اينگونه رفتار كردي خداي عزوجل پشتيبان تو و بر ضد آنان است.
5- نترسيدن از سرزنش مخالفان
اهل ايمان به ارزش هاي ديني و اخلاقي پاي بند و استوارند چون گاهي بر روي زمين آنان وقتي در برابر سرزنش و ملامت ملامتگران قرار مي گيرند كه آنان را با زبان باطل گويشان به خاطر ايمان و اخلاق و رعايت حلال و حرام و پايداري و استقامت در اجراي احكام الهي مورد سرزنش قرار مي دهند هيچ واهمه و ترسي به خود راه نمي دهند و حركت خود را در راه الهي تداوم مي بخشند و براي حفظ ارزش ها مي كوشند و تحت تأثير نابكاران قرار نمي گيرند.
خداوند متعال در قرآن سوره مائده آيه 5 مي فرمايد:
اي اهل ايمان هر كسي از شما از دين خود باز گردد(زيان به خدا و پيامبر نمي رسد) خدا در آينده گروهي را مي آورد كه آنان را دوست دارد و آنان نيز خدا را دوست دارند در برابر مؤمنان فروتن و نسبت به كافران نيرومند و در راه خدا جهاد مي كنند و از سرزنش كنندگان بيمي ندارند اين فضل خداست كه به هر كس بخواهد عطا مي كند و خدا بسيار عطا كننده و بيناست.

6- بسيار گفتن لاحول ولا قوة الا باالله العلي العظيم
از سفارشات بسيار مهم قرآن مجيد و روايات متذكر بودن انسان به ذكري است كه آن ذكر قلب را صفا مي دهد و سينه را جلا مي بخشد و نفس را به عرصه تزكيه مي كشاند و اعضاء و جوارح را تحت تأثير قرار مي دهد از جمله آن ذكرها ذكر نوراني و ثمربخش «لاحول ولا قوة الا باالله العلي العظيم» است.

مطالب مشابه