وصيت افلاطون به ارسطو

وصيت افلاطون به ارسطو

10وصيت از وصاياي افلاطون به ارسطو:

1.چگونه زيستن را منهاي چگونه مردن از خدا مخواه ،بلكه هر دو را از او درخواست كن.
2. بر شانس و بخت اعتماد مكن و از تنبلي شادمان مباش.
3.به هيچ كس آزار مرسان كه كار روزگار دائم در تغيير و تحول است.
4.كسي را كه به لذتي از لذتهاي دنيا شادمان و يا از مصيبتي از مصيبتهاي اين جهان غمناك است ،حكيم مپندار.
5.از دو چيز ،پستي يك نفر را درياب :
اول:سخن بيهوده فراوان مي گويد.
دوم:سؤالي كه از او نپرسيده اند پاسخ مي دهد.
6.زود خشمگين مشو كه به غضب عادت پيدا مي كني.
7.تا سخنان دو نفر كه با يكديگر نزاع دارند به خوبي روشن نشود ،درباره آنها قضاوت مكن.
8تنها گفتار حكيمانه نداشته باش بلكه در گفتار و كردار هر دو حكيم باش ؛زيرا حكمت قولي در اين جهان مي ماند ولي حكمت عملي ره توشه جهان آخرت است و در آنجا مي ماند.
9.اگر در انجام كار خيري رنج بردي ،رنج زائل مي شود ولي آن عمل نيك باقي مي ماند و اگر از يك گناه لذت بردي ،لذت آن كار زشت از بين مي رود ولي آن كار زشت باقي مي ماند.
10. به استراحت و خواب اقدام مكن مگر بعد از آنكه محاسبه نفس را در سه مورد انجام داده باشي :
اول: آيا در آن روز از تو خطايي سر زده يا خير؟
دوم: آيا هيچ خيري كسب كرده اي يا خير؟
سوم: درهيچ كاري كوتاهي كرده اي يا خير؟

مطالب مشابه