امام سجاد (علیه السلام) در سخنان معصومین (علیهم السلام)

امام سجاد (علیه السلام) در سخنان معصومین (علیهم السلام)

-«امام سجاد(علیه السلام)هرگاه در میان راه به کلوخی بر می خورد، از مرکب پیاده می شد و آن را از راه دور می کرد».(۱)

امام باقر(علیه السلام):
-«اثر سجده در تمام مواضع هفت گانه او نمایان بود. به این سبب، سجاد نامیده شد».(۲)
-«امام سجاد(علیه السلام) مانند کسی نماز به جای می آورد که آخرین نماز خود را به جا می آورد. او چنین می دید که پس از آن هیچ گاه نماز نمی گزارد».(۳)

امام صادق(علیه السلام):
-«روز قیامت، منادی ندا می دهد: «زیور عبادت کنندگان کجاست؟» گویا علی بن حسین (علیه السلام) را می بینم که میان صف ها با ابهت گام بر می دارد».(۴)
-«علی بن حسین(علیه السلام)دارایی خود را دوباره در راه خدا تقسیم کرد».(۵)
-«امام سجاد(علیه السلام)هرگاه به نماز می ایستاد، همچون تنه درختی بود که چیزی از آن نمی جنبید، مگر آنچه باد می جنباند».(۶)
-«علی بن حسین(علیه السلام)، خوش صداترین مردم در قرائت قرآن بود».(۷)
-«هشدار که منفورترین مردم نزد خداوند کسی است که سیره امامی را برگزیند، ولی از کارهای او پیروی نکند».(۸)
-«خودداری از آزار رساندن، نشانه کمال خرد و مایه آسایش دو گیتی است».(۹)
-«صدقه پیش از اینکه به دست نیازمند برسد، در دست خداوند قرار می گیرد».(۱۰)
-«مؤمن سکوت می کند تا سالم بماند و سخن می گوید تا سود برد».(۱۱)
-«از قدرت خدا بر خویش بترس و از نزدیکی اش به خود شرمگین باش».(۱۲)
-«فرمان خدا و اطاعت او و طاعت از کسی که او طاعتش را واجب کرده است، بر همه چیز مقدم بدارید».(۱۳)
-«مؤمن از دعای خود یکی از سه نتیجه را می گیرد: یا برایش ذخیره می شود، یا در دنیا برآورده می شود و یا بلایی که می خواسته به او برسد، از او بر گردانده می شود».(۱۴)
-«من دوست دارم که در کار پیوسته باشم، اگر چه اندک باشد».(۱۵)
-«هم نشین با صالحان، به سوی صلاح رهنمون می شود».(۱۶)
-«هر کس مردم را به دلیل چیزی که درآنان هست، وانهد، او را به دلیل چیزی که در او نیست، وا می نهند».(۱۷)
-«نگاه مؤمن به چهره برادر مؤمن خود، از روی دوستی و محبت، عبادت است». (۱۸)
-«آخرین سفارش حضرت خضر به موسی این بود: هرگز کسی را به سبب گناهش خوار نکن».(۱۹)
-«همه خوبی ها را در بریدن طمع از آنچه در دست مردم هست، دیدم».(۲۰)
-«وای به حال کسی که یکانش (گناهان) بر ده گانش (نیکی ها) چیره شود».(۲۱)
-اگر آنچه بین مشرق و مغرب هست از بین برود، پس از آنکه قرآن با من باشد، بیمی به خود راه نخواهم داد».(۲۲)

پی نوشت :

۱-مجلسی، بحارالانوار، ج۷۵، ص ۵۰.
۲-همان،ج۴۶،ص۶.
۳-همان،ص ۷۹.
۴-محمد مهدی ری شهری، میزان الحکمه، ح۱۱۳۱.
۵-مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۲۹۴.
۶-کلینی، الکافی، ج۲، صص ۳۰۰.
۷-همان، ص ۶۱۵.
۸-الکافی، ج۸، ص۲۳۴.
۹-حرانی، تحف العقول، ص ۲۸۳.
۱۰-محمد بن فهد حلی، عده الداعی، ص ۵۹.
۱۱-الکافی، ج۲، ص۲۳۱.
۱۲-بحارالانوار، ج۷۸، ص ۱۶۰.
۱۳-تحف العقول، ص ۲۵۴.
۱۴-همان، ص ۲۸۰.
۱۵-حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۴،ص ۹۲.
۱۶-بحارالانوار، ج۷۸، ص ۳۰۴.
۱۷-همان،ج۷۵،ص۲۶۱.
۱۸-تحف العقول، ص ۲۸۲.
۱۹-صدوق، خصال، ص ۱۱۱.
۲۰-بحارالانوار، ج۷۸، ص ۱۳۶.
۲۱-همان، ج۷۱،ص۲۴۳.
۲۲-همان، ج۴۶،ص۱۰۷.
منبع:اشارات، شماره ۱۲۳

 

مطالب مشابه