چهار اميد بس والا

چهار اميد بس والا

ان ذکر الخير کنتم أوله و أصله و فرعه و معدنه و مأواه و منتهاه» (1).
آنچه انسان را زنده دل نگه داشته و به تلاش و تکاپو وا مي دارد اميد است. اين ويژگي مهمي است که همه انسان ها از آن برخوردارند. گرچه بسياري از اميدها ناچيز يا بي فايده و احيانا
زيان بار و گمراه کننده است. در قرآن کريم روي دو اصل اسلامي رجاء و خوف ( اميد و بيم ) زياد تکيه شده است و در اين ميان شيعه داراي چهار اميد والا و بسيار ارجمند است.
1. ديدرا حضرت مهدي عليه السلام.
2. ديدار دولت حقه ي مهدي عليه السلام.
3. آرزوي داشتن کمالات انساني.
4. سعادت جاودان يعني لقاي حضرت دوست و رسيدن به نعمت بي پايان بهشت.

1. ديدار حضرت مهدي عليه السلام
در مورد اين آرمان والا در منابع مکتب اهل البيت عليهم السلام احاديث زيادي وارد شده، دعاهايي که از معصومين عليهم السلام رسيده عاشقان و منتظران حضرت را به اين امر مهم متوجه ساخته است.
در دعاي ندبه مي خوانيم:
«بنفسي انت امنيه شائق يتمني من مؤمن و مؤمنه ذکرا فحنا»؛
جانم به قربان تو، اي آرمان مشتاق ديداري که تو را تمنا مي کند (تمناي ديدار ) از مرد و مؤمني که ياد کند و بنالد.
آري ديدار مهدي عليه السلام آرمان اهل ايمان است.

2. ديدار دولت حقه مهدي عليه السلام
رسيدن به دوران شکوهمندي که به دست توانمند حضرت مهدي (عليه السلام) ايجاد مي گردد آرزوي هر انسان آزاده و با ايمان است که با کمترين شناخت خويش به آن دوران مي انديشد.
منتظران ظهور آن حضرت در دعاي ندبه چنين مي خوانند:
«متي ترانا و نراک و قد نشرت لواء النصر تري اترانا نحف بک و انت تأم الملأ و قد ملأت الأرض عدلا و اذقت اعدائک هوانا و عقابا و ابرت العتاه و جحده الحق و قطعت دابر المتکبرين و اجتثثت أصول الظالمين و نحن نقول الحمد لله رب العالمين»
کي مي شود که خود را در حضور تو ببينيم و پرچم پيروزيت را در حال اهتزاز مشاهده کنيم؟ آيا مي شود خود را گرداگرد تو ببينيم و در حالي مشاهده ات کنيم که پيشوايي همگان را بر عهده گرفته اي؟ زمين را پر از عدل و داد کرده اي، دشمنانت را بر خاک ذلت و مشقت نشانده اي، گردنکشان و منکران حق را نابود ساخته اي و پايه هاي ستمگران را از ريشه و بن برکنده اي و ما بگوئيم: «الحمد لله رب العالمين»؟!
آري رسيدن به دولت حقه ي مهدي – عجل الله تعالي فرجه – يعني : ديدن جهان به صورت گلشن ايمان و عدل و انسانيت.
خداوند در قرآن کريم مي فرمايد:
( وعد الله الذين آمنوا وعملوا الصالحات ليستخلفنهم في الأرض کما استخلف الذين من قبلهم و ليمکنن لهم دينهم الذين ارتضي لهم و ليبدلنهم من بعد خوفهم أمنا يعبدونني لا يشرکون بي شيئا و من کفر بعد ذلک فأولئک هم الفاسقون) (2)؛
خدا به کساني از شما که ايمان آورده و کارهاي شايسته کرده اند وعده داده است که حتما آنان را در اين سرزمين جانشين [خود] قرار دهد، همان گونه که کساني را که پيش از آنان بودند جانشين [خود] قرار داد و آن ديني را که بر ايشان پسنديده است به سودشان مستقر کند و بيمشان را به ايمني مبدل گرداند، [تا] مرا عبادت کنند و چيزي را با من شريک نگردانند. و هر کس پس از آن به کفر گرايد، آناننند که نافرمانند.
اگر سؤال شود: چرا در اين آيه بعد از آن که فرموده است : «خدا را – بدون شرک خفي و جلي – مي پرستند» آمده است :(و من کفر بعد ذلک فأولئک هم الفاسقون) ؛ هر کس پس از آن به کفر گرويد، آنان فاسقند؟ بعد از ترک شرک، کفر ديگر معنا ندارد.
در جواب مي گوييم: منظور از اين کفر، کفران نعمت است در مقابل شکر و سپاسگزاري. و اين کفران ممکن است زباني باشد. در قرآن کريم آمده است:
(لئن شکرتم لأزيدنکم و لئن کفرتم ان عذابي لشديد) (3)؛
و مي تواند کفران قلبي باشد. يعني اين که نعمتي را از خدا نداند و يا در عمل کفران نعمت کند که در اين صورت، اين انسان تا حدي از دايره ي بندگي خارج شده است و آيه ي شريفه ي
(أولئک هم الفاسقون) نيز ناظر به همين معناست، يعني : از مرز بندگي بيرون رفته است. يعني فاسق شده است. بنابراين کفر و فسقي که در دو آيه آمده آن کفر و فسق معروف و متداول نيست.
عياشي (4) از علي بن الحسين عليه السلام درباره ي آيه ي (وعد الله الذين …) – که ذکر شد – نقل مي کند که امام عليه السلام فرمودند:
آنها شيعيان ما اهل بيت اند که خدا اين کار را برايشان به دست مردي از ما که مهدي اين امت است انجام مي دهد… .

3. آرزوي داشتن کمالات انساني
کمالات انساني در گرو تزکيه نفس است. قرآن مي فرمايد: (قد أفلح من زکيها) (5) به تحقيق رستگار شد کسي که خود را تزکيه نمود.
يعني از صفات رذيله پاک شدن و به فضائل انساني آراسته گشتن، زيرا که گروه صالحين، افراد تزکيه شده اي هستند که وارث زمين اند؛ (أن الأرض يرثها عبادي الصالحون) (6) و آنها که همان اصحاب مهدي – عجل الله تعالي فرجه – هستند.

4. سعادت جاودان
چهارمين آرمان ، ديدار ذات اقدس الهي و رسيدن به نعمت جاويدان بهشت است. خداوند در قرآن کريم مي فرمايد:
(يا أيتها النفس المطمئنه * ارجعي الي ربک راضيه مرضيه * فادخلي في عبادي * و ادخلي جنتي) (7)
اي نفس مطمئنه ! خشنود و خدا پسند به سوي رپروردگارت بازگرد. و در ميان بندگان من در آي و در بهشت من داخل شو.
در اين آيات شريفه به سه نعمت عظيم اشاره شد، اول: رجوع به خدا (بعد از مردن) يعني ديدار خدا. دوم: وارد شدن بر بندگان خدا، که پيامبر و اهل البيت – عليهم السلام – اويند و به سراي ديگر شتافته اند. سوم : ورود در بهشت خدا. خلاصه، انساني که اين چهار اميد را دارد، در همه ي اين چهار مرحله با اهل بيت – عليهم السلام – ارتباط دارد.

پي نوشت :

1- «مفاتيح الجنان» زيارت جامعه ي کبيره.
2- نور: 55.
3- ابراهيم : 7
4- تفسير برهان .
5- شمس: 9.
6- انبياء : 105.
7- فجر: 27 تا آخر.
منبع: کتاب موعود امم

مطالب مشابه