چون اسيران اهل بيت ـ عليهم السلام ـ وارد كاخ يزيد شدند و در گوشه‎اي كه در نظر گرفته شده بود، قرار گرفتند يزيد دستور داد تا سر مطهر امام حسين ـ عليه السلام ـ را در ميان طشتي نهادند. لحظه‎اي بعد او با چوبي كه در دست داشت به دندانهاي امام ـ عليه السلام ...

وَ قُلْ سَلامٌ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ»[1] يعني اول سلام كن و سپس حالم را بپرس. پس به او سلام كردم گفت: « مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ»[2] يعني كسي را كه خداوند هدايت نمايد، هرگز گمراهي ندارد. دانستم كه از قافله‌اش باز مانده است. پرسيدم: «انسان هستي يا از طائفه جن مي‌باشي؟» گفت: « ...

در عصر خلافت عمر بن عبدالعزيز (هشتمين خليفة اموي) مردي از اهل تسنّن چنين سوگند ياد كرد: «اِنّ عَليَاً خَيْرُ هذِهِ الاُمّةُ وَاِلاّ اِمْرَأَتِي طَالِقُ ثَلاثاً»: «همانا علي ـ عليه السّلام ـ بهترين فرد اين امّت است، وگرنه همسرم سه طلاقه است» و آن مرد معتقد بود كه علي ـ عليه السّلام ـ بهترين شخص ...

«عمر بن عبدالعزيز» از كودكي استادي خداشناس و با ايمان و آگاه به نام «عبيدالله» داشت. يك روز عُمَر با ساير كودكان همسال خود كه همگي از بني اميه و منسوبين آنان بودند، بازي مي‎كرد. كودكان، در حالي كه سرگرم بازي بودند، طبق معمول به هر بهانة كوچك علي ـ عليه السلام ـ را لعن ...

«حرّه» دختر«حليمة سعديّه» بر حجّاج وارد شد.[1] حجاج از طرز ورود و بي اعتنايي او به دستگاه حكومتش دانست كه اين زن يك بانوي عادي نيست بلكه از متانت و عظمت روحي فوق‌العاده‌اي برخوردار است. پس از اندكي تأمّل پرسيد: «حرّه دختر حليمه توئي؟» در پاسخ گفت: «فراسةُ مِنْ غيرِ مؤمنٍ» يعني اي غير مؤمن ...

هشام بن حَكم از شاگردان زبردست و هوشمند امام صادق ـ عليه السّلام ـ بود، روزي يكي از منكران خدا به نام «عبدالله دَيصاني» با هشام ملاقات كرد و پرسيد: آيا تو خدا داري؟ هشام: آري. عبدالله: آيا خداي تو قادر است؟ هشام: آري، هم توانا است و هم بر همه چيز مسلّط است. عبدالله: ...