دسته بندی های موجود در بخش"قرآن شناسی"

مطالب موجود در بخش "قرآن شناسی"

استعاذه

استعاذه

معنای استعاذه استعاذه در لغت «پناه خواستن[1] و پناه بردن» است. مرحوم امین الاسلام طبرسی در زمینه معنای استعاذه می‌نویسد: «استعاذه این است که مقام پایین‌تر از مقام بالاتر بخواهد که در برابر دشمن او را پناه دهد و از او دفاع کند؛ در ضمن، استعاذه با اظهار خضوع و مذلّت همراه است. مقصود این ...

ادامه مطلب
زمان‎های مناسب برای تلاوت قرآن

زمان‎های مناسب برای تلاوت قرآن

قرآن دیدار با خداست، از این رو، باید زنده‎ترین حالات و اوقات را به قرآن اختصاص داد و در خدمت قرآن بسر برد؛ برای زنده‎ترین حالات، وقت خاصی را نمی‎توان معیّن کرد، لیکن با توجّه به تحوّلات شب و روز، اغلب می‎توان با کمی دقت در برنامه ریزی روزانه، مناسب‎ترین حالات را با مناسب‎ترین اوقاتِ ...

ادامه مطلب
جایگاه‎های مناسب برای تلاوت قرآن

جایگاه‎های مناسب برای تلاوت قرآن

قرآن کریم را در هر مکانی می‎توان تلاوت و تدبّر نمود، ولی شأن و آداب تلاوت قرآن، اقتضا می‎کند که در مکان‎هایی مناسب، قرآن تلاوت شود که از جمله می‎توان به موارد زیر اشاره نمود: (1) خانه: در روایات تأکیدات فراوان بر لزوم انس با قرآن، در منزل وارد شده است تا آنجا که از ...

ادامه مطلب
مقدار قرائت قرآن

مقدار قرائت قرآن

کمترین مقداری که در روایات مطرح شده است، «ده آیه در روز» می‎باشد که موجب خروج از غفلت و بی‎خبری می‎گردد و به تدریج هوشیاری و توجّه و دقت را در امر خود و دیگران، جایگزین می‎نماید: «مَنْ قَرَأ عَشْرَ آیاتٍ فی لَیْلَهٍ لَمْ یُکْتَبْ مِنَ الغافِلینَ».[1] (هرکه در هر شب ده آیه بخواند از ...

ادامه مطلب
تلاوت قرآن با صوت زیبا

تلاوت قرآن با صوت زیبا

باید توجّه داشته باشیم که انسان به طور فطری و طبیعی زیباپسند است. برای او هر چیزی که زیبا باشد، تحسین برانگیز است. یکی از نعمت‌های بزرگ که خداوند به بعضی از بندگان خود، عنایت فرموده است صدای زیبا است، آواز خوش و صدای نیکو سرآمد تمام زیبایی‌ها است. پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه ...

ادامه مطلب
جهر و اخفات در قرائت قرآن

جهر و اخفات در قرائت قرآن

با توجه به آیه سَماع قرآن و آیات فراوان دیگر که تلاوت قرآن بر مردم را مطرح می‎کند، معلوم می‎گردد که قرائت جهری نه تنها ممنوع نیست بلکه مستحب می‎باشد و گاه بالاتر، در مقام تبلیغ واجب می‎شود: «وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ».[1] «یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ وَ یُزَکِّیهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمُ ...

ادامه مطلب
تداوم و پیوستگی در قرائت قرآن

تداوم و پیوستگی در قرائت قرآن

قال الله تَعالی: «… فَاقْرَؤُا ما تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ…».[1] (پس هر چه از قرآن ـ برایتان ـ میسر است ـ هر روز ـ بخوانید). «وَ عَلَیْکَ بِتِلاوَهِ القُرآنِ عَلی کُلِّ حالٍ».[2] از وصایای پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ به علی ـ علیه السّلام ـ (و تلاوت قرآن را در هر شرایطی ملتزم ...

ادامه مطلب
ادب اوّل:طهارت و پاکیزگی

ادب اوّل:طهارت و پاکیزگی

اولین ادب از آداب تلاوت قرآن، طهارت و پاکیزه بودن قاری قرآن است. اگر کسی بخواهد به خطوط قرآن دست بگذارد و یا احتمال می‎دهد هنگام قرائت قرآن، دستش به خطوط قرآن می‎رسد لازم است با طهارت باشد. زیرا خداوند در قرآن فرموده است: «لا یَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ»[1] جز پاکان دست بر آن (قرآن) نزنند. ...

ادامه مطلب
ادب دوم: اخلاص در تلاوت قرآن

ادب دوم: اخلاص در تلاوت قرآن

معنی اخلاص اخلاص در تلاوت به این معناست که خواننده قرآن، از ابتدای قرائت تا انتهای آن فقط رضایت و خشنودی خدا را در نظر بگیرد. اصولاً هر عبادتی وقتی مقبول درگاه الهی است که با خلوص نیّت همراه باشد. امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود: «اِنَّمَا الْاَعْمالُ بِالنِّیّاتِ».[1] این گفتار امام ششم ـ ...

ادامه مطلب
ادب سوم: دعا قبل از تلاوت

ادب سوم: دعا قبل از تلاوت

برای انجام هر کاری آمادگی‎هایی لازم است و به عبارت دیگر، کارهایی که انسان‎ها انجام می‎دهند نیاز به زمینه سازی دارد. برای تلاوت قرآن و ورود در فضای قرآن نیز باید آمادگی ایجاد کرد. یکی از راه‎های این آمادگی «دعا»ست، خصوصاً اگر دعا از زبان امام معصوم ـ علیه السّلام ـ باشد. او می‎داند که ...

ادامه مطلب
ادب چهارم: استعاذه (پناه بردن به خداوند ، از شیطان)

ادب چهارم: استعاذه (پناه بردن به خداوند ، از شیطان)

معنای استعاذه استعاذه در لغت «پناه بردن» و به عبارت دیگر «پناهنده شدن به خدا از شرّ بدی‎ها و شیطان» است. قاری قرآن قبل از تلاوت قرآن از خدای بزرگ در خواست می‎کند که او را از شرّ شیطان حفظ کند تا قرائتش از روی ریا و خودنمایی نباشد بلکه هنگام خواندن قرآن با حضور ...

ادامه مطلب
ادب پنجم:بَسْمَلَه

ادب پنجم:بَسْمَلَه

«بسمله» مخفّف «بسم الله الرحمن الرحیم» است. «بَسْمَ» اشاره به «بِسْمِ» از عبارت «بسم الله الرحمن الرحیم» است و «لَهْ» اشاره به «الله» می‎نماید. در زبان عربی، «بَسْمَلَ» یعنی « بسم الله الرّحمن الرّحیم ». مثلاً اگر کسی بگوید «بَسْمَلَ اَحْمَد» معنی آن می‎شود: احمد بسم الله الرّحمن الرّحیم گفت. بنابراین «بَسْمَلَه» بسم الله الرّحمن ...

ادامه مطلب