در سفر اعانت رفقا كند و از خدمت و كار كردن در حوائج ايشان مضايقه نكند تا حق تعالى از او هفتاد و سه اندوه برطرف كند ، و او را در دنيا از هم و غم پناه دهد و از او اندوه بزرگ روز قيامت را برطرف كند.

و روايت است كه: حضرت امام زين العابدين عليه السّلام سفر نمى ‏كرد مگر با اشخاصى كه نشناسند آن حضرت را، براى آن كه در راه اعانت آن ها نمايد، زيرا كه هر گاه آن جناب را مى ‏شناختند، نمى‏ گذاشتند كه آن حضرت كارى بكند.

و از اخلاق شريفه حضرت رسول صلّى الله عليه و آله نقل شده كه وقتى، با اصحاب در سفر بود، خواستند گوسفندى بكشند؛ يكى گفت: كشتن گوسفند با من، ديگرى گفت: كندن پوست او با من و ديگرى گفت: پختن او با من، حضرت فرمود: جمع كردن هيزمش با من.
گفتند: يا رسول الله اين كار را ما خواهيم كرد، شما زحمت نكشيد. فرمود: مى‏ دانم شما اين كار را خواهيد كرد لكن من خوشم نمى ‏آيد كه از شما امتيازى پيدا كنم، زيرا كه حق تعالى كراهت دارد كه ببيند بنده خود را كه، فضيلت داده خودش را به رفقايش.
و بدان كه ثقيل ترين مردم در سفر نزد رفقا آن كسى است كه با آن كه اعضايش صحيح و سالم است تنبلى مى ‏كند و مشغول كارى نمى‏ شود و منتظر است كه رفقاى او كارهاى او را بكنند.

‏(کتاب شریف مفاتیح الجنان/ حاج شیخ عبّاس قمی رحمه الله (محدّث قمی)/ ابتدای باب سوم‏)‏
(برگرفته از نرم افزار محدّث قمی رحمه الله، مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی (نور) قم)

حاج شیخ عبّاس قمی رحمه الله / ولادت در قم در سال 1294 ه ق هجرت به نجف در 18 سالگی / هجرت به مشهد در سال 1332 هجرى / هجرت به نجف در سال 1352 هجرى وفات ایشان در نجف اشرف، در شب 23 ذيحجّه سال 1359 ه ق = دوم بهمن 1319 ش در سنّ 65 سالگی و قبر شريفش در ايوان سوّم ناحيه شرقى باب القبله صحن شريف مرقد مطهّر حضرت على عليه السّلام، كنار قبر استادش علاّمه محدّث نورى رحمه الله است.