نگارنده (حضرت آية الله سبحانى) كه خود مدت كمى محضر او را درك كرده، ويژگيهاى خاص او را از نزديك دريافته است، و كسانى نيز كه مدتى در محضر او به كسب فيض پرداخته‏اند، بر ويژگيهاى ياد شده در زير اتفاق نظر و تاكيد دارند:

1- علاقه به تدريس: آن مرد بزرگ از دوران جوانى به تدريس و بحث و گفتگوهاى علمى علاقه فراوانى داشت.با اينكه بار مرجعيت در سنين اخير بر دوش او سنگينى مى‏كرد، ولى از تدريس و تحقيق و نگارش دست‏برنداشت.حتى در سفرهاى خود به مشاهد مشرفه، كار علمى را ترك نمى‏كرد و كارهاى موقتى كه يك محقق مى‏تواند در سفر انجام دهد، جزء برنامه خود قرار مى‏داد و چه بسا در مجلسى كه گروهى به ديدن او مى‏آمدند، او از كار مقابله و غيره استفاده مى‏كرد.در علاقه او به بحث و گفتگو همين بس كه چه بسا ساعاتى با طرف مقابل به بحث و گفتگو مى‏پرداخت و احساس خستگى نمى‏كرد.

در شيوه آموزشى، راه سقراط را مى‏پيمود و با طرح سؤالها و شنيدن جوابها از طرف، چه بسا او را نسبت‏به راى و انديشه خود قانع مى‏ساخت، همچنان كه سقراط نيز به اين روش معروف بود و مى‏گفت: «معلم بيش از آن كه آموزنده باشد، پرورش دهنده فكر است.»

2- تواضع و فروتنى فزون از حد: او از دوران جوانى تا سنين بالا كه مرجعيت عظيمى پيدا كرد، به يك حالت زيست و زندگى طلبگى را از دست نداد و پيوسته با كمال ابهت و عظمت مانند يك دانشجوى دينى سخن مى‏گفت و سخن مى‏شنيد و از دوستان و بزرگان و كوچكان پذيرايى مى‏كرد.عجب و خودبينى در او راه نداشت، ولى در عين حال از آراء و انديشه‏هاى خود تا حد توان دفاع مى‏كرد.
3- احترام به بزرگان: او بزرگان را بيش از حد تكريم مى‏كرد، به خاطر دارم روزى كه در مسجدى درس مى‏گفت، حضرت آية الله حكيم پس از درس او در همان جايگاه تدريس مى‏كرد، استاد پس از فراغت از تدريس به خاطر مذاكره تلاميذ، كمى در جايگاه تدريس باقى ماند كه ناگهان آية الله حكيم وارد مسجد شد.وقتى چشم آية الله خوئى به وى افتاد، با يك دستپاچگى خاصى كفش و لوازم ديگر خود را برداشت و دست‏به سينه ايستاد و معذرت خواست.

منبع : تبیان

نويسنده: عقيقى بخشايشى

كتاب: فقهاى نامدار شيعه، ص 599