آنچه كه برای ما و شما باقی مي ماند، عمل ما است.

آنچه كه برای ما و شما باقی مي ماند، عمل ما است.

بیانات امام خامنه ای حفظه الله در دیدار نمایندگان مجلس شورای اسلامی / 92/3/8

… عمده در كارهای ما همين است برادران و خواهران عزيز! اين موقعيت های ظاهری و اين عناوين و رياست و مديريت و نمايندگی و اعتبار مردمی و اينها مي گذرد؛
آنچه كه برای ما و شما باقی مي ماند، عمل ما است؛

كه اگر عمل نيك و عمل صالح با نيت خوب و درست انجام داده باشيم، در اين سال هایی كه بر ما مي گذرد، با اين عناوين و با اين خصوصيات، ضرر نكرديم.
اگر چنانچه خدای نكرده اين دوران مسئوليت و مأموريت و نام و نشان و عنوان، برای ما دستاوردی نداشته باشد، يا اگر خدای نكرده بر روی ما تأثير منفی گذاشته باشد و ما را بدهكار كرده باشد، اين بدترين سرنوشتی است كه ممكن است برای امثال ما و شما، اين مسئوليت ها رقم زده باشد. بايد به اين مسئله به طور دائم توجه داشته باشيم.

البته اين فرصت – فرصت نمايندگی مردم – يك فرصت مغتنمی است. هر كسی در جامعه‌ی اسلامی و نظام اسلامی بتواند يك مأموريتی به دست بياورد و آن مأموريت را به درستی انجام دهد، واقعاً بايد خدا را شاكر باشد؛ ولی بايد توجه داشت كه اين فرصت، امتحان بزرگی هم هست. ما در حال امتحان دادنيم. در برجستگی‌های دوران زندگی است كه امتحان های سخت پيش می‌آيد.

در روال عادی زندگی امتحان هست، ليكن امتحان های برجسته و نفس گير معمولاً مال آن جایی است كه انسان وارد مقاطع حساس مي شود؛ كه از جمله‌ اش همين مسئوليت های ماها است. گاهی يك نفر سال های طولانی از عمر خود را با امانت و طهارت گذرانده است، بعد مي رسد به يك مقطع امتحان؛ اگر نتواند در اين مقطع امتحان، توانائی خودش را در مهار نفس نشان دهد، لغزش پيدا خواهد كرد. اين مقطع حساس، نمايندگی مجلس است؛ مسئوليت های دولت هایی است؛ مسئوليت هایی از قبيل مسئوليت اين بنده‌ی حقير است. اين ها آن مقاطع حساس زندگی ما است؛

اين جاها بايد مواظب خودمان باشيم، مراقب باشيم. گاهی انسان در حال عادیِ زندگی، خوب زندگی مي كند؛ اما وقتی به پرتگاه رسيد، وقتی به نقطه‌ی حساس رسيد، وقتی به پيچ خطرناك رسيد، نمي تواند درست كنترل كند. اين را بايد به ياد داشته باشيم. «فی تقلّب الأحوال علم جواهر الرّجال»؛(۱) ما خودمان را هم در يك چنين مقاطعی مي توانيم درست محك بزنيم.

معمولاً انسان به خودش خوش بين است. ما عيب های خودمان را نمی‌بينيم؛ معمولاً محسّنات خودمان را بزرگ تر از آنچه كه هست، می‌بينيم. اين طور جاها وقتی كه بين خودمان و خدا خلوت كنيم، مي توانيم ضعف های خودمان را، نقص های خودمان را پيدا كنيم.

يك جا پول هست، يك جا قدرت هست، يك جا وجاهت هست، يك جا شهوات جنسی هست؛ اينها امتحان های سخت است. آنچه كه برای نمايندگان محترم مجلس، برای مسئولان دولتی، برای مسئولان قضائی، برای نيروهای مسلح، برای روحانيون، برای آن كسانی كه مجموعه ‌ای از اينها را با هم دارند، مهم است، اين است كه با ديد نافذِ خودشان مواقع امتحان و مواضع امتحان را بشناسند؛ بدانند كه اين نقطه، نقطه‌ی امتحان است؛ غفلت نكنيم. اگر توانستيم از اين پيچ خطرناك، از اين نقطه‌ی حساس، از اين لب پرتگاه به سلامت عبور كنيم، خدا را شاكر باشيم، سپاسگزار باشيم.

اين، آن نقطه‌ی اصلی و حرف اصلی ما با شما برادران و خواهران عزيز است. در درجه‌ی اول، اين نصيحت به خود بنده هم هست؛ به شما مي گويم تا ان‌شاءاللّه دل خود اين گوينده‌ی حقير تحت تأثير اين حرف ها قرار بگيرد و نصيحت شويم، موعظه شويم؛ هم از طرفی قدر موقعيتی را كه به ما فرصت خدمت به مردم و خدمت به اسلام و خدمت به كشور و خدمت به نظام را مي دهد، بدانيم و اين را نعمت بزرگ خدا بشماريم؛ هم از آن طرف توجه كنيم كه در اختيار داشتن اين فرصت، يك خطراتی هم دارد.

يك خودروی تر و تميزِ خوش‌فرمانِ تندرو زير پای انسان البته موفقيتی است، انسان را به مقاصد مي رساند؛ اما به همان اندازه خطرات هم دارد؛

بايد مراقب بود. اين، حرف اصلی ما به شما برادران و خواهران عزيز است. اميدواريم ان‌شاءاللّه اين حرف ها در همه‌ی ماها مؤثر باشد. …

۱) نهج‌البلاغه، حكمت ۲۱۳
برگرفته از پایگاه : رهبر معظّم انقلاب حفظه الله / leader.ir

مطالب مشابه