با حسين (ع) در زندگي

با حسين (ع) در زندگي

يكي از خصوصيّات حاج آقا مصطفي خميني (ره) كه كمتر گفته شده ، اين بود كه ايشان به پياده روي كربلا در تمام زيارتهاي مخصوصه امام حسين عليه السلام مقيّد بود. در سال معمولاً چند مناسبت بود (15 شعبان ، عرفه ، اربعين ، اوّل رجب ، نيمه رجب) كه مردم از نجف به كربلا پياده مي رفتند و ايشان هر سال در چند مناسبت پياده به كربلا مي رفتند. گاهي مي شد كه كف پاي ايشان تاوَل مي زد و خونابه از آن راه مي افتاد و كاملاً مجروح مي شد ولي باز به راه رفتن ادامه مي داد. شخصي بود بنام شيخ جعفر كه هميشه پس از نماز امام خميني (ره) در مسجد معروف به شيخ ، چند جمله اي ذكر مصيبت آقا اباعبداللّه الحسين عليه السلام مي نمود و روضه مي خواند. حاضران چندان اعتنايي نداشتند و كم كم متفرّق مي شدند و مي رفتند ولي تنها كسي كه مقيّد بود تا آخر بنشيند و روضه او را گوش دهد مرحوم حاج آقا مصطفي بود. حتّي گاهي مي شد فقط ايشان در مسجد باقي مي ماند و به روضه شيخ جعفر گوش مي داد و اشك مي ريخت . ايشان مقيّد بود كه در مجالس عزاداري كه دوستان در منازل يا مجاسد برقرار مي كردند شركت كنند. خودشان هم هر صبح جمعه روضه اي داشتند و گاهي مي شد روضه خوان تنها يك نفر مستمع داشت كه او خود آن مرحوم بود. آنچه براي او اهميّت داشت عزاداري براي آقا ابي عبداللّه عليه السلام بود. اِذا جاءَ المَوتُ بِطالِبِ العِلمِ ماتَ وَ هُوَ شَهيدٌ: هرگاه مرگ جوياي علم و دانش فرا رسيد شهيد مي ميرد. حضرت محمد صلي الله عليه و آله: نهج الفصاحه.
داستانهايي از علما/عليرضا حاتمي

مطالب مشابه

2 دیدگاه

  1. حیدری
    1394-02-11 در 23:31 - پاسخ

    خدا این عالم بزرگوار را با اجداد طاهرینش محشور گرداند.

  2. جعفر دوست
    1394-02-11 در 23:34 - پاسخ

    در نظام تربیت دینی، محور و کانون همه محبت‏ها، حب و مهرورزی به حضرت حق است و سایر محبت‏ها باید بر محور این کانون بگردند.به تعبیر دقیق‏تر، بر اساس تربیت دینی، در نظام هستی محبت با لذات مختص حضرت حق است و جایز نیست که انسان نسبت به موجودات دیگر، در عرض محبت خدا، مهر بورزد.بلکه محبت نسبت به اشخاص و امور دیگر در صورتی مقبول است که در طول محبت خدا باشد و این محبت به نوعی از سوی حضرت حق مورد تأیید قرار گرفته باشد.زیرا لازمه محبت حقیقی، گشودن سفره دل فقط در محضر محبوب است. بر این اساس، کسی که خداوند را محبوب بالذات خویش قرار داده است، باید دقت کند، سفره دل خویش را در مواضع نامناسب نگستراند.بدین خاطر است که مولای متقیان علی(ع)فرمود: «مبادا محبت و دوستی‏ات را در غیر محل خود به کاربری!»
    انسان باید سفره دل خویش را در محضر محبوب‏هایی بگشاید که خیرخواه و دوستدار رسیدن او به کمال حقیقی هستند. پیامبر و اهل بیت او در زمره کامل‏ترین مصداق‏های چنین محبوب‏هایی هستند