امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند: مؤمن داراى قوّت در دين، و عزم استوار با نرمش، و ايمان با يقين، و حرص درفهم و درك، و نشاط در هدايت، و نيكوكارى در استقامت، و علم با حلم، و خردمندى در نرمى، و سخاوت در حق، و ميانه روى در دارائى، و تحمّل در ندارى، و بخشش در قدرت، و طاعت الهى در خيرخواهى، و بازدارى از شهوت، و پرهيزكارى درشوق، و حرص در جهاد، و نماز در هنگام كار، و شكيبايى در سخن مىباشد.
در مشكلات و تحوّلات با وقار و متانت، در مصيبتها شكيبا، در نعمت و آسايش، شكرگزار است. غيبت نمى كند، تكبّر نمىورزد، قطع رحم نمىكند، نه سست وبى حال است و نه سخت و غليظ.
چشمش بر او پيشى نمىگيرد، شكمش او را رسوانمى سازد، شهوتش بر او چيره نمى شود، به مردم حسادت نمى ورزد، نه خسيس وسختگير است و نه اسرافگر.
مظلوم را يارى مى كند، بر مسكين مهربانى مى نمايد،نفسش از او در مشقّت امّا مردم از او در آسايش هستند، در عزّت دنيا رغبت نمى كند، و از خوارى دنيا بى تابى نمى نمايد.
مردم هدف دنيوى دارند و به آن رو آورده اند، امّا او در انديشه چيز ديگرى است كه وى را از دنيا بازداشته و به خود مشغول كرده است.
در عقل او نقص و در رأى او ضعف و در دين او گمراهى ديده نمىشود. هركه از وى مشورت بخواهد، او را راهنمائى مىكند و هركه از او كمك بخواهد، كمكش مىنمايد و از ناسزاگوئى و جهالت پرهيز مىكند.
