و از براى فقه و عقل – يعنى آنان كه غايت تحصيل آن ها فقه در دين و ادارك حقايق است – نيز آثار و علائمى است كه عمده ی آن ها را بيان فرمودند.
يكى آن كه : به واسطه ی علم، در قلب آن ها حزن و اندوه و انكسار وارد شود و ناچار اين انكسار و حزن براى امور زائله دنيّه ی دنيويّه نيست ، بلكه از خوف مرجع و ترس از قصور (در) وظايف عبوديت است و اين انكسار و حزن علاوه بر آن كه خود قلب را نورانى مى كند و صفا مى دهد، مبداء اصلاح نفس و منشاء قيام به وظايف عبوديت و بندگى مى شود. و نور علم، آرام از دل صاحبش ببرد و دل او را به حق و دار كرامت آشنا كند، و از مناجات حق تعالى لذّت ها برد و شب ها را به بيدارى گذراند و قيام به وظيفه ی بندگى كند. چنان چه فرمايد : (( قد تحنك فى برنسه ، و قام اللّيل فى حندسه )) ؛ كه جمله ی اوّل چنين نمايد كه كنايه از لزوم عبادت باشد و ازعلائم اين عالم ربّانى آن است كه با آن كه كاملاً قيام به عبوديت كند باز ترس ناك باشد و نور علم او را هدايت كند به اين كه هر چه قيام به وظايف كنى باز قاصر و مقصرّى و از عهده ی شكر نعمت و حقيقت عبادت برنيايى . پس قلبش مملو از خشيت و خوف شود، و حق درباره ی آن ها فرموده است : « إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاء » ( سوره ی فاطر، آيه ی 28 )
نور علم ، خشيت و حزن آور و صاحب آن با آن كه اقبال به شان خود در صلاح نفس دارد، از خوف مرجع آرام نگيرد و اصلاح خود را از خدا طلب كند و از اشتغال به غير حق بيم ناك باشد و از اهل زمان خود گريزان باشد، و بيم آن داشته باشد كه مبادا آن ها او را از طريق الى الله و سفر به عالم آخرت باز دارند، و دنيا و لذائد آن را به او جلوه دهند. پس حق تعالى چنين شخصى را تأييد فرمايد و اركان وجودش را محكم نمايد و امان به او در روز رستاخيز عنايت فرمايد. ( امام خمینی رحمه الله ، چهل حديث ، ص 323 و 324 )

برگرفته از پایگاه : پاسخگو
برخی از عبارات و کلمات این نوشتار با ادبیات ساده و روان تری نوشته شده است و با متن اصلی اندکی تفاوت دارد .