امام باقر(علیه السلام) به جابربن یزید جعفی فرمود: تو را به پنج چیز سفارش می‏كنم:

اگر به تو ستم كردند تو ستم مكن، اگر به تو خیانت كردند تو خیانت مكن، اگر تو را تكذیب كردند عصبانی نشو، اگر ستایشت كردند شاد مشو و اگر نكوهشت كردند دلگیر مشو، بلكه در آن چه كه درباره تو گفته شده بیندیش، اگر دیدی آنچه درباره تو گفته شده در تو هست بدان كه افتادن تو از چشم خداوند عزوجل بر اثر خشمگین شدنت از حقیقت، مصیبتش برای تو بزرگتر ازمصیبتی است كه می‏ترسی از چشم مردم بیفتی. اما اگر خلاف آن چیزی باشی كه درباره ات گفته شده، این خود ثوابی است، كه بدون به رنج و زحمت افكندن جسم خود، به دست آورده‏ای.

و بدان كه تو دوست ما نخواهی بود، مگر آن گاه كه اگر همه همشهریانت بر ضد تو هم صدا شوند و بگویند: تو مرد بدی هستی، مایه اندوه تو نشود و اگر همه گویند، تو مرد خوبی هستی، این سخن تو را شاد نسازد. بلكه خودت را با آنچه در كتاب خداست بسنجی، اگر دیدی پوینده راه آن هستی، از آن چه پرهیز داده است می‏پرهیزی، به آن چه ترغیب كرده است راغبی و از آن چه ترسانده است می‏ترسی. پس محكم و شاد باش؛ زیرا آن چه درباره تو گفته شده است، به تو زیانی نمی‏رساند. اما اگر دیدی از قرآن جدایی، دیگر چرا باید خودت را بفریبی!
بدان كه افتادن تو از چشم خداوند عزوجل بر اثر خشمگین شدنت از حقیقت، مصیبتش برای تو بزرگتر ازمصیبتی است كه می‏ترسی از چشم مردم بیفتی.

به راستی
كه مؤمن همواره در مبارزه با نفس خویش است، تا بر هوا و هوس آن چیره آید؛ یك بار او نفس خود را از كجی و انحراف به راستی می‏آورد و به خاطر محبت به خدا، با هوای نفس مخالفت می‏ورزد و یك بار هم نفسش او را بر زمین می‏افكند و در نتیجه، پیرو هوس آن می‏گردد. اما خداوند دستش را می‏گیرد و بلند می‏شود و خداوند لغزش او را می‏بخشد و مؤمن به خود می‏آید و به توبه و ترس از خدا پناه می‏برد و بر اثر افزایش ترسش (از خدا) بر بینش و معرفت او افزوده گردد.

دلیلش هم این است كه خداوند می‏فرماید: «إِنَّ الَّذِینَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ» «در حقیقت، كسانی كه تقوا دارند، چون وسوسه‏ای از جانب شیطان بدیشان رسد (خدا را) به یاد آورند و به ناگاه بینا شوند».

منبع:بحارالانوار ، دار احیاء الترا العربی ، ج 75، ص (167)

منبع : تبیان :سید کریم قاسم زاده