آية الله العظمي بروجردي ـ قدس سره ـ تا آخر عمر در سن 88 سالگي، چشمش خوب مي‌ديد ونياز به عينك نداشت و دكترهاي متخصص چشم، در تعجب بودند، با توجه به اين كه ايشان شب و روز مشغول مطالعه و نوشتن بودند.
راز اين امر را روزي آن بزرگوار چنين بيان فرمودند:
من در بروجرد بودم درد چشم سختي داشتم و هر چه معالجه كردم نتيجه نگرفتم، حتي دكترهاي بروجرد از معالجه چشم من مأيوس گرديدند. تا اين كه ايام عاشورا شد، دستجات سينه زن، طبق معمول به منزل ما مي‌آمدند، در حالي كه هيئت عزادار را مي‌نگريستم و اشك مي‌ريختم، و از ناحية درد چشم نيز ناراحت بودم، به دلم گويي الهام شد كه كمي از گِلي را كه عزاداران به مناسبت عاشوراي حسيني، به سر و صورت ماليده‌اند، بردارم و به چشم بمالم. همين كار را كردم، همان لحظه احساس آرامش نمودم وبه طور كلّي درد چشم، رفع شد و ديگر محتاج عينك نشدم و بعداً هم در چشم خود نور و جلايي ديدم كه خطّ بسيار ريز را مي‌ديدم.[1] [1] . قرني، علي، منهاج الدموع، ص 206.
توجهات/عبدالرحمن باقر زاده