هارون الرّشيد از بهلول پرسيد كه آخرت مرا چطور مي‎بيني؟ بهلول گفت: از اين آيه مي‎تواني جاي خود را در آخرت بداني:
«إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ وَ إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ»[1]:
يعني نيكوكاران در بهشت‎اند و بدكاران در جهنم.
هارون گفت: پس قرابت من با رسول خدا كجا رفت بهلول گفت:
«فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ»[2]: يعني در قيامت وقتي كه اسرافيل به صور خود دميد پس آن وقت نسبي در بين نخواهد بود.
يعني قرابت تو به پيغمبر (ص) بدون عمل به تو نفعي نخواهد بخشيد.
هارون گفت: پس شفاعت پيغمبر (ص)‌ چه شد؟ بهلول گفت:
«مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ»[3]: كيست آن كسي كه شفاعت بكند مگر به اذن خودش.
هارون گريست و اشك چشمش محاسن او را تر كرد و گفت آيا عمل من مرا نجات نمي‎دهد؟ بهلول گفت:
«فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ»[4]:
پس هر كه عمل مي‎كند به قدر ذرّه‎اي از نيكي مي‎بيند آن را و جزاي عمل به همان مقدار به او مي‎رسد و هر كه عمل بكند به قدر ذرّه‎اي شرّ و بدي، مي‎بيند آن را.
هارون گفت: مقرّر كردم كه مؤنه ترا هر روز مهيّا دارند.
بهلول گفت: آنكه مرا خلق كرده،‌مرا فراموش نخواهد كرد، و از نزد او بيرون شد.[5]