1- امام على عليه السلام:
وَيحُ النّائِمِ ما اَخسَرَهُ! قَصُرَ عُمرُهُ وَ قَلَّ اَجرُهُ؛
واى بر آنكه در خواب (غفلت) است! چه زيانكار است! عمر او كوتاه شده است و پاداش او كم.
(عيون الحكم والمواعظ، ص 504، ح 9239)
2- امام على عليه السلام:
إِنَّ الْمُؤْمِنَ… إذا سَكَتَ فَكَّرَ… وَالْمُنافِقُ إِذا سَكَتَ سَها؛
سكوت مؤمن تفكر و سكوت منافق غفلت است.
(تحف العقول، ص212)
3- امام على عليه السلام:
مَن نامَ عَن عَدوّه إنتَبَهتَهُ المکائِدُ؛
هر کس از دشمن خود غافل شود دسیسه ها او را به خود آورد
(غررالحکم ص33)
4- امام صادق عليه السلام:
ذِكرُ المَوتِ يُميتُ الشَّهَواتِ في النَّفسِ، ويَقلَعُ مَنابِتَ الغَفلَةِ، ويُقَوّي القلبَ بمَواعِدِ اللّه، ويُرِقُّ الطَّبعَ، ويَكسِرُ أعلامَ الهَوى ويُطفِئُ نارَ الحِرصِ، ويُحَقِّرُ الدُّنيا؛
ياد مرگ، خواهشهاى نفس را مىميراند و رويشگاههاى غفلت را ريشه كن مىكند و دل را با وعدههاى خدا نيرو مىبخشد و طبع را نازك مىسازد و پرچمهاى هوس را درهم مىشكند و آتش حرص را خاموش مىسازد و دنيا را در نظر كوچك مىكند.
(بحار الأنوار، ج 6، ص 133، ح 32 – منتخب ميزان الحكمة، ص 518)
5- امام باقر و امام صادق عليهما السلام:
ما لَكَ مِن صلاتِكَ الاّ ما أقبَلتَ علَيهِ فيها، فإن أوهَمَها كُلَّها أو غَفَلَ عن أدائها لُفَّت فَضُرِبَ بها وَجهُ صاحِبِها؛
تنها آن مقدار از نمازت بهره توست كه با توجّه قلبى همراه باشد. پس، اگر كسى در همه نماز سهو كند (حواسش بكلّى پرت باشد) يا از اداى آن غفلت ورزد (به وقت نگزارد) آن نماز مچاله شده و به صورت صاحبش زده مىشود.
(بحار الأنوار، ج 84، ص 260، ح 59 – منتخب ميزان الحكمة، ص 326)
6- پيامبر صلى الله عليه و آله:
السُّوقُ دارُ سَهْوٍ وغَفلَةٍ،فَمَن سَبَّحَ فيها تَسبِيحَةً كَتَبَ اللّهُ لَهُ بها ألفَ ألفِ حَسَنةٍ؛
بازار سراى بىخبرى و غفلت است. پس هركه در بازار يك تسبيح گويد خداوند هزار هزار ثواب برايش رقم زند.
(كنز العمّال، ح 9330 – منتخب ميزان الحكمة، ص 286)
7- امام على عليه السلام:
أيُّها النّاسُ، اتَّقوا اللّهَ ؛ فما خُلِقَامرؤٌ عَبَثا فيَلهوَ، ولا تُرِكَ سُدىً فيَلغوَ !؛
اى مـردم ! از خـدا بترسيد ؛ زيرا هيچ كـسى عبث آفريده نشدهاست، تا به سرگرمى و غفلت گذراند و مهمل رها نشده است تا بيهودگى كند.
(نهج البلاغة، حكمت 370 – منتخب ميزان الحكمة، ص 504)
8- امام على عليه السلام:
اِعلَموا أنَّ الأمَلَ يُسهي العَقلَ، ويُنسي الذِّكرَ؛
بدانيد، كه آرزو خرد را دچار غفلت مىسازد و ياد خدا را به فراموشى مىسپارد.
(نهج البلاغة، خطبه 86 – منتخب ميزان الحكمة، ص 394)
9- امام على عليه السلام:
بالمَواعِظِ تَنجَلي الغَفلَةُ؛
با اندرزهاست كه (پرده) غفلت كنار مىرود.
(غرر الحكم، ح 4191 – منتخب ميزان الحكمة، ص 598)
10-امام سجّاد علیه السلام
اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ، ونَبِّهني لِذِكرِكَ في أوقاتِ الغَفلَةِ، وَاستَعمِلني بِطاعَتِكَ في أيّامِ المُهلَةِ، وَانهَج لي إلى مَحَبَّتِكَ سَبيلاً سَهلَةً، أكمِل لي بِها خَيرَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ؛
بارالها ! بر محمّد و آل محمّد درود فرست و به هنگام غفلت، مرا به ياد خود هشيار ساز. به روزگار مهلت، مرا در راه طاعت خود به كار گير و راه آسانى به سوى دوستىات برايم بگشا كه با آن، خير دنيا و آخرت را بر من كامل گردانى.
(صحيفه سجّاديه، دعاء 20)
11- پيامبر صلى الله عليه و آله:
ألسّوقُ دارُ سَهوٍ وَ غَفلَةٍ فَمَن سَبَّحَ فیها تَسبیحَةً کَتَبَ اللهُ لَهُ بِها الفَ الفِ حَسَنَةٍ
بازار سرای بی خبری و غفلت است، پس هر که در آن تسبیح گوید خداوند برایش هزار هزار ثواب می نویسد
(کنز العمال ح9330)