اى عزيز بيدار شو، و پنبه ی غفلت را از گوش برون كن ، و خواب غفلت را بر چشم خود حرام نما، و بدان كه تو را خداى تعالى براى خود آفريده است . چنان چه در حديث قدسى مى فرمايد : يَابنَ آدم خَلَقتُ الأشياءَ لأِجلِكَ وَ خَلَقتُكَ لأِجلِى ( المنهج القوى ، ج 5، ص 516 – علم اليقين ، ج 1، ص 381 ) ؛ يعنى اى پسر آدم؛ همه چيز را براى تو آفريدم و تو را براى خود آفريدم و قلب تو را منزل گاه خود قرار داده ، تو و قلب تو، يكى از نواميس الهيّه هستيد. حق تعالى نسبت به ناموس خود غيور است. اين قدر پرده درى مكن به ناموس حق تعالى ، دست درازى را روا مدار. بترس از غيرت حق تعالى كه تو را در اين عالم هم چنان رسوا كند كه هر چه خواهى اصلاح كنى ، نتوانى .

تو در ملكوت خود در حضور حضرات ملائكه و انبياى عظام ، پرده ی ناموس ‍ الهى را پاره كنى ، و اخلاق فاضله را كه به واسطه ی آن ها اولياء تشبّه به حق پيدا مى كنند، تسليم غير حق مى كنى و قلب خود را به دشمن حق مى دهى و در باطن ملكوت خود شرك مى ورزى. بترس از آن كه حق تعالى علاوه بر آن كه ناموس مملكت تو را پاره كند، و تو را پيش انبياء عظام و ملائكه ی مقرّبين ، مفتضح و رسوا كند، در همين عالم تو را مفتضح كند، و به فضيحتى كه جبران پذير نباشد، مبتلا كند و پاره شدن عصمتى كه وصله بردار نباشد. حق تعالى ستّار است ، ولى غيور هم هست . ارحم الراحمين است ، ولى اَشَدُّ المُعاقبين هم هست . سِتر مى فرمايد تا وقتى از حد نگذرد. ممكن است خداى نخواسته اين كار بزرگ و اين رسوايى ناهنجار، غيرت را بر ستر غلبه دهد چنان چه در حديث شريف شنيدى.
پس قدرى به خود آى ، و رجوع به خدا كن و بازگشت به سوى او نما كه خداى تعالى رحيم است و براى رحمت، پى بهانه مى گردد. اگر رجوع كردى ، به غفران خود، عيوب گذشته را ستر مى فرمايد و نمى گذارد كسى بر آن مطّلع شود، و تو را صاحب فضيلت مى كند، و اخلاق كريمه را در تو جلوه مى دهد، و تو را مرآت صفاى خود مى فرمايد، و اراده ی تو را در آن عالم كار كن مى فرمايد، چنان چه اراده ی خود (او) در همه ی عالم نافذ است ، چنان چه در حديثى منقول است كه وقتى كه اهل بهشت قرار گرفتند، نامه اى از جانب حق تعالى براى آن ها مى آيد كه مضمونش اين است :

(( از جانب زنده پاينده اى كه نمى ميرد، به سوى زنده پاينده اى كه نمى ميرد. من هر چه را مى خواهم موجود شود به او مى گويم باش . پس موجود مى شود. تو را هم امروز قرار دادم كه هر چه را مى خواهى بشود، امر كن ، مى شود. ))

تو اين قدر خود خواهى نداشته باش . تو اراده ی خود را تسليم حق كن . ذات مقدّس هم تو را مظهر اراده ی خود مى فرمايد. تو را متصرّف در امور قرار مى دهد. مملكت ايجاد را در آخرت در تحت قدرت تو قرار مى دهد، و اين غير تفويض باطل است ، چنان چه در محلّ خود معلوم است .

هان اى عزيز! تو خود دانى ، مى خواهى اين را بپذير يا آن را ؛ كه خداى تعالى از ما و همه ی مخلوقات و اخلاص ما و همه ی موجودات عالم بى نياز است. ( امام خمینی رحمه الله ، چهل حديث ، ص 38 و 39 )

برگرفته از پایگاه : پاسخگو
برخی از عبارات و کلمات این نوشتار با ادبیات ساده و روان تری نوشته شده است و با متن اصلی اندکی تفاوت دارد .