امامت در خردسالي

امام يازدهم عليه السلام از آغاز ولادت مهدي عليه السلام دو وظيفه اساسي و حساس را عهده دار شد و از آنجا آن نيز به درستي به در آمد.

حمايت و حفاظت از امام زمان عليه السلام در برابر حكومت خون آشام عباسي.

اثبات وجود امام و اعلام امامت او به عنوان امام دوازدهم.

حفظ اين دو موقف بزرگ، با توجه به سلطه دستگاه جبار عباسي، بسيار دشوار بود. امام حسن عليه السلام با تدبير و تعهدي كه داشت، مهدي عليه السلام را از هرگونه خطر و حادثه اي مصون نگهداشت و در فرصتهاي مناسب، به ياران و دوستان ويژه و مطمين، امامت و جانشيني او را اعلام كرد.

پرسشي كه در اين جا مطرح مي شود آن است كه چگونه مهدي عليه السلام در پنج سالگي به امامت رسيد و عهده دار اين مسووليت خطير و بزرگ گرديد. آيا اين مساله جنبه استثنايي داشت، يا امري بود معمولي و عادي؟

در باور ما شيعيان، امامت در سنين كم، محذوري ندارد و نمونه هاي ديگري نيز داشته است.

قرآن مجيد، به عنوان محكم ترين سند معارف ديني، از افرادي نام مي برد كه در خردسالي داراي حكمت و نبوت شدند. اين نشانگر آن است كه در ميراث پيام آوران الهي، مساله پيشوايي در كودكي پديده نوظهور نبوده و نيست:

«يا يحيي خذا الكتاب بقوه و آتيناه الحكم صيبا» 1.

اي يحيي! كتاب را به نيرومندي بگير و در كودكي به او دانايي عطا كرديم.

درباره نبوت حضرت عيسي عليه السلام مي فرمايد:

«فاشارت اليه قالوا كيف نكلم من كان في المهد صبيا. قال اني عبدالله آتاني الكتاب و جعلني نبيا». 2.

به فرزند اشاره كردند، پس گفتند: چگونه با كودكي كه در گهواره است سخن بگوييم.

كودك گفت: من بنده خدايم. به من كتاب داده و مرا پيامبر گردانيده است.

بنابراين، مساله امامت در سن كودكي، نخستين بار نبوده است كه مورد اعتراض واقع شده بلكه پيش از امام زمان، در بين انبيا نمونه هاي فراوان داشته و نيز امامان قبل از حضرت: امام جواد و امام هادي عليه السلام هم در خردسالي عهده دار امامت شده بودند.

نگاهی به تولد و زندگی امام زمان علیه السلام

نوشته مجله فرهنگ آفرینش