چگونه مي توان به فردي كه افسردگي دارد، تمرين هاي خودياري داد؟

چگونه مي توان به فردي كه افسردگي دارد، تمرين هاي خودياري داد؟

در ابتدا بايد به اين نکته اشاره نمود که تشخيص يك بيماري نقش مهم و بنيادي در مشاوره و درمان است, چراکه بيماريهاي زيادي  از نظر نوع علايم و نشانگان تا حدودی با هم همپوشي دارند.
از طرف ديگر, براي درمان افسردگي , همواره روش هاي خودياري نمي تواند كاربرد داشته باشد؛ زيرا اين روش ها نياز به همكاري جدّي فرد داردو لازمة آن پذيرش بيماری از سوی فرد می باشد.در غير اين صورت و در صورت شدت بيماری لزوم مراجعه به متخصص دو چندان خواهد بود. [1] پس:بهترين کمک ومداخله جهت دهي ،تشويق وفراهم کردن زمينه براي مراجعه حضوري به مشاور مي باشد.
به طور كلي روش هاي خودياري در درمان افسردگي عبارتند از:
1. بهبود روابط بين فردي؛ يكي از عوامل اصلي و عمدة افسردگي، روابط ناسالم و يا محدود با ديگران است. افراد به هر اندازه بتوانند گسترة روابط بين فردي و اجتماعي خود را افزايش داده و بيشتر اوقات و ساعات شبانه روز خود را با دوستان نزديك خود سپري كنند، از رنج آن ها كاسته مي شود.در اين گونه موارد، خانواده و دوستان بايد پيشگام شوند و روابط صميمي و عاطفي با فرد بيمار برقرار كنند.
2. تفريح و سرگرمي؛ پرداختن به سرگرمي هاي مفيد و مفرّح نيز مي تواند در كاستن افسردگي فرد مؤثر باشد. بايد برنامه اي تنظيم كرد تا حدّ اقل هفته اي سه بار به تفريح و سرگرمي و بازي ها و ورزش هاي مفيد پرداخت.
3. اشتغال و برنامه ريزي براي اوقات فراغت؛ بسياري اوقات افسردگي برخاسته از بي برنامه گي و بيكاري است. افرادي كه بيشتر اوقات بيكار و در منزل هستند، بيشتر به افسردگي مبتلا مي شوند، آمارها نشان مي دهد كه زنان چون بيشتر اوقات در منزل هستند بيشتر به افسردگي مبتلا مي شوند.
4. تجديد نظر دربارة شناخت ها، باورها و انتظارات؛ به اعتقاد برخي روان شناسان، افسردگي برخاسته از تفكرات، باورها و انتظارات غلط دربارة خود، جهان، ديگران و پديده هاي زندگي است. اگر انتظارات انسان غيرواقعي بوده و تفسير و تحليل درستي از قضايا نداشته باشد، ممكن است به افسردگي مبتلا شود، لذا بايد به فرد افسرده كمك نمود تا قالب هاي شناختي و افكار و انتظارات خود را اصلاح كند. اگر فردي انتظار داشته باشد كه ديگران هميشه به او احترام بگذارند، و به نيازها و خواسته هاي او به موقع پاسخ دهند، ممكن است در صورت عدم ارضاي نيازهاي او يا مشاهدة صحنه اي از برخوردهاي منفي ديگران، فوراً ناراحت شده و نگرش منفي پيدا كند، اين در درازمدت ممكن است مبتلا به افسردگي گردد.
انسان نبايد هميشه انتظار پيروزي را داشته باشد، نبايد هميشه انتظار داشته باشد كه ديگران به او احترام بگذارند. بايد تصورات و تفكرات كلي و قاطعانه خود را اصلاح كند، مثلاً به جاي انتظارِ احترام دايمي از همگان، بگويد: اگرچه من دوست دارم ديگران به من احترام بگذارند، ولي شرايط هميشه بر وفق مراد من نيست.[2] 5. توجه به مسايل معنوي و تقويت ارتباط خود با خدا؛ از نظر ديني بهترين روش براي درمان افسردگي ارتباط معنوي با خدا و ذكر و ياد او است. با ياد خدا انسان به آرامش مي رسد. (الا بذكر الله تطمئن القلوب) (رعد، 13). تحقيقات تجربي نيز نشان داده است كه ذكر و ياد خدا و انجام عبادات موجب درمان افسردگي است.[3]

معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. آلبرت اليس، احساس بهتر، بهتر شدن، بهتر ماندن، ترجمه: مهرداد فيروزبخت، مؤسسه رسا، 1382.
2. ديويد برنز، روان شناسي افسردگي، ترجمه: مهدي قراچه داغي، نشر اوحدي، 1374.
3. بلاك برن، مقابله با افسردگي و شيوه هاي درمان آن، ترجمه: گيتي شمس، رشد، 1380.
4. انجمن پزشكي امريكا، راهنماي عملي درمان افسردگي، ترجمه: مهدي گنجي، نشر ويرايش، 1378.
5. روان پزشك مشاور در خانه شما، دكتر يونس نابدل، نشر اوحدي، 1383.

پي نوشت ها:
[1] . براي آشنايي بيشتر با افسردگي (تعريف ملاك هاي تشخيص و رويكردهاي نظري دربارة آن)، مراجعه شود به: دادستان، پريرخ، روان شناسي مرضي تحولي از كودكي تا بزرگسالي، سمت، جلد1، 1376، ص 392-367.
[2] . آلبرت اليس، احساس بهتر، بهتر شدن، بهتر ماندن، ترجمه: مهرداد فيروزبخت، مؤسسه خدمات فرهنگي رسا، چاپ اول، 1382، فصل 2 و 3.
[3] . مجموعه مقالات اسلام و بهداشت روان، پژوهشكدة فرهنگ و معارف، 1382، ص 103-73.

مطالب مشابه