يكي از مراجع تقليد ميگويد: روزي در مسجد النّبي، در مدينه نماز صبح را بجا آوردم، و در آن روضة مقدسه در كنار منبر نشسته بودم، و آياتي از قرآن را تلاوت ميكردم، در اين ميان يك نفر مرد شيعي به آنجا آمد و در طرف چپ من ايستاد و مشغول نماز شد، در جانب راست من، دو نفر كه ظاهراً از اهالي مصر بودند، به ستون مسجد تكيه داده و نشسته بودند، آن مرد شيعي، در بين نماز، دست در جيب خود كرد تا مهر تربت يا سنگي را درآورده و در سجود، بر آن سجده كند.
يكي از آن دو نفر كه به ستون تكيه نموده بود، به رفيق خود گفت: «اين عجمي را نگاه كن كه ميخواهد بر سنگ سجده كند!!» مرد شيعي به ركوع رفت، و پس از ركوع، بر سجده رفت و پيشاني خود را روي قطعة سنگي نهاد، ناگهان ديدم يكي از آن دو نفر با شتاب برخاست و به سوي آن مرد شيعي رفت، تا به او اعتراض كند و سنگ را از زير پيشاني او بردارد، قبل از آنكه به او برسد، دستش را گرفتم و با خشونت به او گفتم: چرا نماز مرد مسلماني را باطل ميكني، كه در اين مكان شريف در كنار قبر منوّر رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز ميخواند؟
گفت: او ميخواهد روي سنگ سجده كند.
گفتم: مگر چه مانعي دارد كه او بر سنگ سجده كند، من هم بر سنگ سجده ميكنم؟
گفت: چرا و براي چه؟
گفتم: او شيعه و پيرو مذهب جعفري است، من هم معتقد به مذهب جعفري هستم، آيا جعفر بن محمد، امام صادق ـ عليه السّلام ـ را ميشناسي.
گفت: آري.
گفتم: آيا او از اهل بيت رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ است؟
گفت: آري.
گفتم: او رئيس و پيشواي مذهب ما است، و ميگويد: سجده بر اين فرشها و زيلوها جايز نيست، بلكه بايد بر چيزهايي كه از اجزاء زمين است سجده كرد.
مرد سنّي اندكي سكوت كرد و سپس گفت: دين يكي است و نماز يكي است.
گفتم: اگر دين يكي است، نماز يكي است، پس چرا شما اهل تسنن در نماز هنگام قيام چندگونه نماز ميخوانيد، بعضي از شما (مانند مذهب مالكي) دستهاي خود را آزاد ميگذارد، بعضي ديگر از شما دستها را بر سينه ميچسباند، با اينكه دين يكي است، و نمازي كه رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ انجام ميداد، به يك شكل بود، شما در پاسخ اين سؤال ميگوييد: ابوحنيفه يا شافعي يا مالك، يا احمد بن حنبل، چنين و چنان گفتهاند (با اشارة دست، چگونگي نماز آنها را به او فهماندم)
او گفت: آري آنها چنين گفتهاند.
گفتم: جعفر بن محمد، امام صادق ـ عليه السّلام ـ رئيس مذهب ما كه اعتراف كردي او از خاندان رسالت است به ما چنين فرموده است، با توجه به اينكه:
اهل البيت ادري بما في البيت: «اهل خانه به آنچه كه در خانه هست، آگاهتر ميباشد»، بستگان رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ به دستورهاي آن حضرت، از ديگران، باخبرتر هستند، آگاهي امام صادق ـ عليه السّلام ـ به دستورهاي پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ ، از ابوحنيفه كمتر نيست، او ميفرمايد: بايد در نماز بر اجزاء زمين، سجده كرد، ولي سجده كردن بر پشم و پنبه جايز نيست، اختلاف بين ما و شما همانند اختلاف خود شما در چگونگي دستها هنگام قيام نماز است، كه اختلاف در فروع دين است، نه در اصول دين، و هيچگونه ربطي به شرك ندارد.
سخن كه به اينجا رسيد، همة كساني كه از اهل تسنن در آنجا بودند و مذاكرات ما را ميشنيدند، مرا تصديق نمودند، در اين هنگام با خشونت به او (كه ميخواست مهر را از دست مسلمان شيعي بگيرد) حمله كردم و گفتم: «آيا از رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ شرم نميكني؟ به شخص مسلماني كه در كنار قبر مقدس پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز ميخواند، حمله ميكني تا نمازش را باطل كني، با اينكه او مطابق مذهب خود نماز ميخواند، همان مذهبي كه مذهب خاندان صاحب اين قبر شريف است.
«الذين اذهب الله عنهم الرجس و طهرهم تطهيراً؛ آنان كه خداوند هرگونه پليدي را از ساحت مقدس آنها دور فرموده و آنها را منزه و پاك ساخته است.»[1]
همة حاضران او را سرزنش كردند، و به او گفتند: چرا به اين مسلماني كه طبق عقيده و مذهب خود، نماز خوانده، تندي كردهاي؟ و از من عذرخواهي نمودند.[1] . چنانكه آية 33 سورة احزاب بر اين مطلب دلالت دارد.
مرجع تقليد شيعه با شخص سني
