به کوشش: محمد کمالي نژاد

نام رايج:
زردچوبه

عروق الصفر

نام هاي ديگر:
حشيشته الصفرا، عروق الزعفران، عروق الصباغين، بردوره (عربي)، بقله الخطاطيف، کرکم، ساري کک (ترکي)

ماهيت:
ريشه گياهي است، ساق آن بقدر ذرعي باريک، شعبات آن پُر شعبه و پُربرگ، گل او مابين سفيدي و زردي، برگ آن مايل به سرخي و ثمر آن مانند خشخاش است.

طبيعت:
در سوم گرم و خشک

افعال و خواص:
جالي بصر و مفتح سدَه جگر و جهت استسقاء و يرقان نافع، ذرور آن مجفف قروح و رافع درد و ورم آنها.

تحقيقات جديد:
ضدعفوني کننده زخم و کمک به بهبود آن، مفيد براي آلزايمر، ضد سرطان، مشکلات کبدي
***

بدل:
فوه، در تقويت چشم ماميران و در غير آن به مقدار نيم وزن آن عاقرقرحا است.

مضر:
بسيار مضر قلب است.

مصلح:
آب ليمو و اترج

مقدار شربت:
تا دو درم (حدود 7 گرم)

بخشهاي قابل مصرف:
گل و ريشه
منبع مقاله :
کمالي نژاد، محمد، (1390)؛ برگ کهن، تهران: چوگان، چاپ اول