1. قال الامام الکاظم – عليه
السّلام – : في القرآن شفاء من کل داءٍِ.

«مکارم الاخلاق، ص 420»

امام کاظم – عليه السّلام – فرمود: در قرآن، شفاي هر دردي است.

2. قال رسول الله – صلّي
الله عليه و آله – : عليکم بالقرآن فانّه الشفاء النافع و الدواء المبارک و عصمة
لمن تمسّک به و نجاة لمن تَبِعَهُ.

«جامع الاخبار، ج 1، ص 432»

پيامبر اکرم – صلّي الله عليه و آله – فرمود: بر شما باد به کتاب خدا زيرا
قرآن شفايي سودمند و داروي پربرکت است و حافظ کسي است که به آن تمسک جويد و نجات
بخش کسي که از آن پيروي کند.

3. قال الامام علي – عليه
السّلام – : لا تستشفينَّ بغير القرآن فانه من کل داءٍ شاف.

«غرر الحکم، ح 10316»

امام علي – عليه السّلام – فرمود: به غير قرآن شفا مجوييد، زيرا که از هر
دردي، شفا دهنده خواهد بود.

4. قال الامام الباقر – عليه
السّلام – : من لم يُبرئهُ الحمد لم يُبرئهُ شيءٌ.

«الکافي، ج 6، ص 458»

امام باقر – عليه السّلام – فرمود: هر که را سوره حمد بهبود نبخشد، هيچ چيز
او را بهبود نبخشد.

5. قال الامام الصادق – عليه
السّلام – : شکا رجلٌ الي النبي – صلّي الله عليه و آله –  وجعاً في صدره فقال – صلّي الله عليه و
آله – استشف بالقرآن فان الله عزوجل يقول و شفاء لما في الصّدور.

«الکافي، ج 6، ص 390»

امام صادق – عليه السّلام – فرمود: مردي به پيامبر از درد سينه شکايت کرد،
پيامبر – صلّي الله عليه و آله – فرمود: از قرآن شفا بجوي زيرا که خداي عز و جل مي
فرمايد: قرآن شفا است براي آن چه در سينه ها است.

6. قال رسول الله – صلّي
الله عليه و آله – : خير الدواء القرآن.

«آثار الصادق، ح 26469»

پيامبر اکرم – صلّي الله عليه و آله – فرمود: بهترين دارو، قرآن است.

7. قال الامام الرضا – عليه
السّلام – : في القرآن شفاءٌ من کل داءٍ و قال داووا مرضاکم بالصدقه و استشفوا
بالقرآن فمن لم يشفِهِ القرآن فلا شفاء له.

«مستدرک الوسائل، ج 2، ص 98»

امام رضا – عليه السّلام – فرمود: در قرآن دواي هر دردي است، و (سپس)
فرمود: مرض هاي خود را با صدقه مداوا و آنها را با قرآن شفا دهيد، پس کسي را که
قرآن شفا ندهد، پس هيچ شفايي براي او نيست.