استاد فاطمي نيا در جلسه اي با ذکر چند نکته اخلاقي و عرفاني فرمودند : خدمت آيت الله بهاالديني رسيدم. گفتم آقا راز مقام و رتبه سيد سکوت چه بود؟ آقا دست بالا آورد و اشاره به دهان کرد. خدا شاهد است الآن مردم خيلي دست کم گرفته اند آبرو بردن را.

ببينيد خدا چند گناه را نمي بخشد: 1- عمداً نماز نخواندن.2- به ناحق آدم کشتن.3- عقوق والدين.4- آبرو بردن.

اين گناهان اين قدر نحس هستند که صاحبانشان گاهي موفّق به توبه نمي شوند. پسر يکي از بزرگان علما که در زمان خودش استاد العلما بود، براي من تعريف مي کرد: “به پدرم گفتم پدر تو درياي علم هستي. اگر بنا باشد يک نصيحت به من بکني چه مي گويي؟ مي گفت پدرم سرش را انداخت پايين. بعد سرش را بالا آورد و گفت آبروي کسي را نبر!” الآن در زمان ما هيئتي ها، مسجدي ها و مقدّس ها آبرو مي برند.

عزيز من اسلام مي خواهد آبروي فرد حفظ شود. شما با اين مشکل داري؟ دقّت کنيد که بعضي ها با زبان شان مي روند جهنّم.

روايت داريم که مي فرمايد : اغلب جهنّمي ها، جهنّمي زبان هستند. فکر نکنيد همه شراب مي خورند و از ديوار مردم بالا مي روند. يک مشت مؤمن مقدّس را مي آورند جهنّم. اي آقا تو که هميشه هيئت بودي! مسجد بودي! بله. توي صفوف جماعت مي نشينند آبرو مي برند.

اميرالمومنين به حارث همداني مي فرمايد: اگر هر چه را که مي شنوي بگويي؛ دروغ گو هستي.

گناهکار چند نوع است. عدّه اي گناه مي کنند، بعد ناراحت و پشيمان مي شوند. سوز و گداز دارند. توبه مي کنند و هرگز فکر نمي کنند که روزي اين توبه را بشکنند؛ امّا دوباره مي شکنند. دوباره، سه باره، ده باره. در حديث داريم که اين اگر در تمام توبه شکستن ها سوز و گداز واقعي داشته باشد، در نهايت بر شيطان پيروز مي شود.