آيه در قرآن شريف داراي معاني متعدد است: به معناي علامت، نشانه، عبرت، دليل، رمز و معجزه نيز آمده است. موجودات عالم را از آن جهت كه نشانه‌هاي وجود خدا و صفات او هستند، آيات الله مي‌گويند.[1] خدا در قرآن مي‌فرمايد: آنگاه او(نوح) و كشتي نشينان را نجات داديم و آن را آيت و مايه‌ي ...

خداوند حضرت داود را با اوصاف برجسته‌اي توصيف كرده است از جمله: 1. صاحب كتاب زبور: و آتينا داود زبوراً؛[1] ما به داود زبور را داديم. 2. صاحب فضيلت: و لقد آتينا داود منّا فضلاً؛[2] و به راستي داود را از جانب خويش مزيتي عطا كرديم. 3. صاحب حكمت و فصل الخطاب: و آتيناه الحكمة ...

از داستان يوسف و زليخا به عنوان يكي از حماسه‏هاي نمادين عشق، ياد شده‏است كه پس از فراز و نشيب ها و رنج و حرمان ها، سرانجام به وصل منتهي مي‏شود، و اين گونه «عشق» كه لطيف‏ترين حماسه بودن و ماندن است، و نشان از مهر و وفا دارد، به نمايش گذاشته مي‏شود. و از ...

آيه فوق اشاره به اشكالات و ايرادات مشركان درباره نبوت پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله ـ است، آنها معتقد بودند كه اگر پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و آله ـ خاتم پيامبران است، بايد هرگز نميرد تا حافظ آئين خويش باشد. بنابراين مرگ او در آينده، دليل بر بطلان ادعاي او ...

خداوند در قرآن قصد ابراهيم ـ عليه السلام ـ را كه از خداوند كيفيت زنده كردن مردگان را خواست، اين گونه بيان مي‌فرمايد: « وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتَى قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِنْ قَالَ بَلَى وَلَكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلَى كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ...

خداوند متعال مي فرمايد: حضرت ابراهيم حنيف و مسلمان بود.[1] «حنيف» از مادة «حنف» به معناي «ميل پيدا كردن» مي‌باشد. حنيف به متمسك به اسلام يا صحيح الميل و موحد در دين است. «مسلماً» از مادة «سلم» به معناي «تسليم شونده» است و اسلام در لغت به معناي انقياد  بوده و در مورد آيين پيامبرگرامي ...