امام خميني رحمة اللّه عليه مقداري از وقتشان را با قرائت آيات قرآن سپري مي‎كردند و كارهاي آن چنان بر طبق نظم و برنامه ريزي بود كه به طور عادي هيچ‎گاه توجّه به كاري موجب تضييع كار ديگرشان نمي‎شد.
امام در نيمه‎هاي شب كه براي نماز شب برمي‎خواستند، مدّتي قرآن مي‎خواندند، حتي در اواخر عمر كه بستري بودند، با دوربين مخفي از او فيلم گرفتند، و در تلويزيون بسياري مشاهده نمودند،‌ كه از بستر برخواستند و نشستند و قرآن را به دست گرفتند و مشغول تلاوت آيات قرآن گرديدند.
شخصي قرآن‎هايي با قطع كوچك تهيه كردند. مي‎خواستند به جبهه بفرستند به دفتر امام آورده بود تا آنها را تبرّك كند، آن قرآنها را نزد امام آوردند و به عرض رسيد: «اينها قرآنهايي است كه شامل چند سوره است، خواسته‎اند كه براي جبهه تبرّك شود. با اين كه هميشه حركات امام به طور كامل، آرام و معتدل بودند، ناگهان به طور بي‎سابقه‎اي، با شتاب و شدّت مضطربانه‎اي دستشان را عقب كشيدند، و با لحني تند و عتاب‎آميز فرمودند.
من قرآن را تبرك كنم؟ اين چه كاري است كه مي‎كنيد.
يكبار بدون توجّه يك جلد قرآن را همراه چيزهاي ديگر نزد امام آوردند و به زمين نهادند، امام با عتاب فرمودند:
قرآن را روي زمين نگذاريد، و بي‎درنگ دستشان را جلو آوردند و آن را گرفتند و روي ميزي كه در كنارشان بود گذاشتند، امام در اين هنگام روي كاناپه نشسته بودند، معلوم شد كه امام نمي‎خواهند قرآن پائين‎تر از جايي كه نشسته‎اند قرار گيرند يك بار نيز همه ديدند كه حضرت امام رحمة اللّه عليه در يك مراسم ملاقات در حسينيه جماران، به طور استثنائي به جاي آنكه در جايگاه روي صندلي بنشينند، روي زمين نشستند، زيرا در آن روز برندگان مسابقه قرآن آمده بودند، قرار بود در آن جلسه، چند آيه قرآن تلاوت شود[1]