قال على عليه السلام :
ادوا الامانة و لو الى قتلة اولاد الانبياء.(304)
امانت را به صاحبش برگردانيد اگر چه او قاتل فرزندان پيغمبران باشد!
بصاحب مال كن رد امانت
امانت را مكن هرگز خيانت
اگر چه باشد او در راه باطل
به نسل انبياء گرديده قاتل
شريك كار زشت
قال على عليه السلام :
من استحسن قبيحا كان شريكا فيه .(297)
كسيكه كار زشت و قبيح را دوست داشته و آن را ستايش كند، با زشتكار و خلافكار شريك خواهد بود.
زكار زشت هر كس هست خوشحا
ل گمان دارد كه خيرش كرده اقبال
بتحقيق است ، خود از زشت كاران
شود از فعل خود روزى پشيمان
شريك ظلم !
قال على عليه السلام :
العامل بالظلم والمعين له و الراضى به شركاء.(296)
كسيكه ظلم كننده باشد بخلق و كسيكه ظالم را يارى كند و كسيكه راضى باشد بظلم ظلم كننده ، هر سه با هم در مجازات شريك مى باشند.
در ظلم و ستم هر كس گشايد
هر آنكس يارى ظالم نمايد
و هر كس شد رضا بر ظلم ظالم
شريكانند فردا نزد حاكم
مجلس افسوس !
قال على عليه السلام :
ما من قوم قعدوا فى مجلس ثم قاموا و لم يذكروا الله الا كان حسرة عليهم يوم القيامة .(275)
هر جمعيتى مجلسى تشكيل دهند، و آن مجلس را بدون ذكر خداوند به پايان برسانند، روز قيامت بخاطر غفلت و از دست دادن ذكر خداوند افسوس خواهند خورد.
ندارند اهل جنت حزن و اندوه
بچيزى از جهان زافعال ممدوح
كه در دنيا بفكر خويش بودند
در رحمت بروى خود گشودند
پشيمانى ولى دارند از آنجا
كه بر آنها گذشت از عمر دنيا
كه از ذكر خدا بودند غافل
در آن اوقات باطل بوده حاصل
موعظه از ديگران
قال اميرالمؤ منين عليه السلام :
العاقل من اتعظ بغيره .(288)
عاقل كسى است كه بوسيله ديگران پند و موعظه بگيرد.
هرآنكس عاقل است و مرد هوشيار
نباشد غافل از گفتار و كردار
زفعل ديگران او پند گيرد
مواعظ را زغير خود پذيرد
زهد و رحمت
قال على عليه السلام :
ازهد فى الدنيا تنزل عليك الرحمة .(272)
در جهان زهد را پيشه كن تا باران رحمت خداوند بر تو سرازير گردد.
بدنيا زهد را كن پيشه خويش
منه پا را زحد خويش در پيش
ببارد رحمت حق بر تو هر دم
سعادتمند گردى در دو عالم
عاقبت بخيرى
قال اميرالمؤ منين عليه السلام :
حقيقة السعادة ان يحتم الرجل عمله بالسعادة و حقيقة الشقاء ان يختم المرء عمله بالشقاء.(270)
حقيقت سعادت اين است كه اعمال با عاقبت بخيرى انجام شود و ثمره شقاوت و بدبختى اين است كه اعمال لحظه آخر عمر با بدبختى صورت گيرد.
سعادتمند آن مردى كه آخر
رخ اعمال او گردد منور
ولى بدبخت آن مرد سيه فام
كه عمرش در شقاوت گيرد انجام
منبع: غدیر
