1 ـ پیامبر گرامی ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ فرمود: « انی لاشفع یوم القیامه فاشفع و یشفع علی فیشفع و یشفع اهل بیتی فیشفعون».[38]
من در روز قیامت شفاعت میكنم و شفاعتم پذیرفته میشود و علی هم شفاعت میكند و شفاعت او نیز پذیرفته میشود و اهل بیت من نیز شفاعت میكنند و شفاعت آنان هم پذیرفته میشود».
2 ـ پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ فرمود: «اعطیت خمساً …. اعطیت الشفاعه».[39]
خداوند به من پنج امتیاز اعطا كرده است …. یكی از آنها شفاعت است».
3 ـ ابوذر و سلمان از پیامبر روایت میكنند: « قال رسول الله ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ ان الله اعطانی مسأله فادخرت مسألتی لشفاعه المؤمنین من امتی یوم القیامه ففعل ذلك» [40]
«كه آن حضرت فرمود: خداوند به من یك درخواست برآورده عطا كرد، (دعاء مستجاب) پس من آن را برای شفاعت افراد باایمان امتم در روز قیامت نگاه داشتم. و خدای متعال هم پذیرفت».
4 ـ پیامبر فرمود: « ان من امتی من سیدخل الله الجنه بشفاعته اكثر من مضر».[41]
«در امت من كسانی هستند كه برای جمعیتی بیش از جمعیت قبیله (مضر) (قبیلهای پر جمعیت از عرب) شفاعت میكنند».
5 ـ پیامبر (ص) فرمود: «انما شفاعتی لاهل الكبائر من امتی».[42]
همانا شفاعت من برای گناهكاران امتم خواهد بود كه مرتكب گناهان بزرگ شده باشند».
6 ـ پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ فرمود: «الشفعاء خمسه القرآن و الرحم و الامانه و نبیكم و اهل بیت نبیكم». [43]
شفاعت كنندگان پنج چیزاند: 1 ـ قرآن 2 ـ خویشاوندان 3ـ امانت 4 ـ رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ5 ـ اهل بیت ـ علیهم السلام ـ».
7ـ علی ـ علیه السّلام ـ در حدیثی فرمود: «لنا شفاعه و لاهل مودتنا شفاعه»[44]
«ما شفاعت میكنیم و دوستان ما هم شفاعت میكنند».
8 ـ علی ـ علیه السّلام ـ میفرماید: پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ فرمود: «ثلاثه یشفعون الی الله عزوجل فیشفعون الانبیاء ثم العلماء ثم الشهداء».[45]
«سه دسته هستند كه در پیشگاه خداوند شفاعت میكنند و شفاعت آنان پذیرفته میشود: 1 ـ پیامبران 2ـ دانشمندان دینی. 3 ـ شهدای راه خدا».
9ـ علی ـ علیه السّلام ـ به فرزندش محمد بن الحنیفه سفارش میكند: « اقبل من متنصل عذره فتنالك الشفاعه».[46]
«پوزش كسی را كه از تو عذر خواهی میكند بپذیر تا شفاعت نصیب تو گردد».
10 ـ علی ـ علیه السّلام ـ فرمود: «اعلموا انه (ای القرآن) شافع و مشفع و قائل و مصدق و انه من شفع له القرآن یوم القیامه شفع فیه».[47]
«بدانید كه قرآن شفاعت كنندهای است كه شفاعت او پذیرفته میشود، و گویندهای است كه گفتار او تصدیق میشود، و قرآن برای هر كس در روز قیامت شفاعت كند شفاعتش درباره او پذیرفته خواهد شد».
11 ـ علی ـ علیه السّلام ـ فرمود: «قال رسول الله ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ اذا قمت المقام المحمود تشفعت فی اصحاب الكبائر من امتی فیشفعنی الله فیهم والله لا تشفعت فیمن اذی ذریتی» [48]
«رسول گرامی ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ فرمود: هنگامی كه در مقام محمود (مقام شفاعت) قرار گیرم، برای آن افراد از امتم كه مرتكب گناهان بزرگ شدهاند شفاعت میكنم. و خدای متعال شفاعتم را درباره آنان میپذیرد. به خدا سوگند برای كسانی كه ذریه و فرزندان مرا آزار كرده باشند شفاعت نمیكنم».
12 ـ امام حسن ـ علیه السّلام ـ فرمود: « ان النبی ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ قال فی جواب نفر من الیهود سألوه عن مسائل: و اما شفاعتی ففی اصحاب الكبائر ما خلا اهل الشرك و الظلم».[49]
«رسول گرامی ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ در ضمن پاسخ آن دسته از یهود، كه مسائلی از آن گرامی پرسیده بودند فرمود: شفاعت من برای كسانی است كه مرتكب گناه شده باشند، غیر از شرك به خدا و ستمكاری» (كه این دو مانع از شفاعت میگردد).
13 ـ از امام حسین ـ علیه السّلام ـ روایت شده است كه هنگام خروج از مدینه (در داستان كربلا) رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ در خواب به آن گرامی فرزند خود فرمود: « حبیبی یا حسین كأنی اراك عن قریب مرملا بدمائك مذبوحاً بارض كربلاء علی ایدی عصابه من امتی و انت مع ذلك عطشان لا تسقی و ظمآن لا تروی و هم مع ذلك یرجون شفاعتی یوم القیامه».[50]
ای حسین گویا تو را میبینم كه به همین زودی بخون خود آغشته میشوی، و در زمین كربلا با لب تشنه بدست گروهی از امت من كشته میشوی، اینان با این عملشان باز امید به شفاعت من دارند خدا شفاعت مرا نصیبشان نگرداند.
14 ـ در دعای دوم صحیفه سجادیه چنین آمده است: «عرفه فی اهله الطاهرین و امته المؤمنین من حسن الشفاعه اجل ما وعدته».[51]
«آنچه به او نوید دادی از شفاعت نیكو درباره خاندان پاك و امت با ایمان او بیشتر از آن عطا فرما».
15 ـ و در دعای دیگر میگوید: « اللهم صل علی محمد و آل محمد و شرف بنیانه و عظم برهانه و ثقل میزانه و تقبل شفاعته».[52]
«خدایا درود بر محمد و آل محمد فرست و پایه او را والا، و حجت او را بزرگتر، و ترازوی او را سنگینتر گردان، و شفاعت او را بپذیر».
16 ـ امام باقر ـ علیه السّلام ـ فرمود: « ان لرسول الله ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ شفاعه فی امته» [53]
همانا برای رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله و سلّم ـ است شفاعت كردن در امتش».
17 ـ و نیز آن حضرت فرمود: «من تبع جنازه مسلم اعطی یوم القیامه اربع شفاعات ….»[54]
«هر كس جنازه مسلمانی را تشییع كند در روز قیامت چهار شفاعت به او داده میشود».
18 ـ امام باقر در ضمن حدیثی فرمود: «یشفع الرجل فی القبیله و یشفع الرجل لاهل البیت و یشفع الرجل للرجلین علی قدر عمله فذلك المقام المحمود».[55]
«هر كس به قدر عمل خود شفاعت میكند، ممكن است یك فرد قبیله ای را شفاعت كند، و یا فقط خویشاوندان خود را شفاعت كند؛ و یا دو نفر را شفاعت كند، و این شفاعت كردن همان مقام محمود است. » (كه در قرآن ذكر شده است)
19 ـ از امام صادق ـ علیه السّلام ـ نقل شده است: «والله لنشفعن لشیعتنا والله لنشفعن لشیعتنا والله لنشفتعن لشیعتنا حتی یقول الناس: فما لنا من شافعین و لا صدیق حمیم».[56]
به خدا سوگند كه شیعیان خود را شفاعت میكنیم، بخدا سوگند آنان را شفاعت میكنیم، بخدا سوگند آنان را شفاعت میكنیم تا این كه اهل جهنم میگویند: پس برای ما شفاعت كنندگانی نیست…»
ادامه دارد ….
[38] . مناقب ابن شهر آشوب ج 2، ص 15، و با مختصر تفاوت در مجمع البیان، ج 1، ص 104 وجود دارد. [39] . من لا یحضره الفقیه، ج 1، ص 155. [40] . امالی شیخ طوسی، ص 36. [41] . مجمع البیان، ج 10، ص 392. [42] . من لا یحضره الفقیه، ج 3، ص 376. [43] . مناقب، ج 2، ص 14. [44] . خصال صدوق، ص 624. [45] . خصال، ص 156. [46] . من لا یحضره الفقیه، ج 4، ص 279. [47] . نهج البلاغه، خطبه 171. [48] . امالی صدوق، ص 177. [49] . خصال، ص 355. [50] . مكاتیب الائمه، ج 2، ص 41. [51] . دعای دوم سجادیه. [52] . دعای چهل و دوم صحیفه. [53] . محاسن برقی، ص 184. [54] . تهذیب، ج 2، ص 455. [55] . مناقب، ج 2، ص 14. [56] . مناقب ابن شهر آشوب، ج 2، ص 14.
