اوائل قرن هشتم هجري بود، شاه خدابنده يازدهمين شاه ايلخانيان كه پيرو مذهب اهل تسنّن بود، در سال 709 هـ . ق بر اثر مناظرات نيرومند و لطيف علامة حلي (مرجع بزرگ شيعه، متوفّي 726 هـ . ق) رسماً شيعه شد، و مذهب جعفري را به عنوان مذهب رسمي در كشور پهناور ايران، اعلام كرد.
در يكي از روزها، علماي بزرگ اهل تسنّن، در مجلس شاه خدابنده، اجتماع كرده بودند، علامة حلي نيز طبق دعوت شاه، وارد آن مجلس شد، مناظرات متعددي بين علما، به طور آزاد انجام شد، از جمله اينكه:
سيد موصلي (كه از علماي بزرگ اهل تسنن بود) به علامة حلّي گفت: «دليل بر جواز صلوات بر غير پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ چيست؟» علامه، بي‌درنگ اين آيه را خواند:
« الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُون،َ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ…؛ به استقامت كنندگان بشارت بده ـ آنها كه هرگاه مصيبتي به آنها مي‌رسد، مي‌گويند: ما از آن خدا هستيم، و به سوي او باز مي‌گرديم ـ اينها همان‌ها هستند كه صلوات و رحمت خداوند شامل حالشان شده است.»[1] سيد موصلي از روي بي‌اعتنايي گفت: بر غير پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ (يعني امامان معصوم) چه مصيبتي وارد شده است كه سزاوار صلوات باشند؟!
علامه بي‌درنگ جواب داد: «از سخت‌ترين و جانكاه‌ترين مصائب آنها اينكه: از نواده‌هاي آنها شخصي مثل تو به وجود آمده كه منافقان مشمول عذاب را بر آل رسول ـ صلّي الله عليه و آله ـ مقدم مي‌دارد». حاضران از حاضرجوابي علامه تعجب كردند.[1] . بقره ـ 155 تا 157.
علامه حلي با سيد موصلي