ارتباط با خداوند از باب عبادت و عبوديت است ولی ارتباط با معصومين ـ عليهم السّلام ـ از باب وسيله بودن و مظهر اسماء و صفات الهی بودن و اين كه «باب الله» هستند می باشد. و همان طوري كه افراد در درجه عبوديت وقرب و نزديكی به خداوند، با يكديگر فرق دارند و دارای درجات مختلف ايمان و تقوا هستند، شيعيان و محبّين ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ هم در يك مرتبه در نزد ائمه ـ عليهم السّلام ـ نيستند و مراتب قرب و نزديكی افراد نسبت به ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ و امام زمان (عج) با يكديگر فرق می كند.
و بر همين اساس است كه هر كس در مسير پيروی از پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ و ائمه ـ عليهم السّلام ـ با اخلاص و معرفت و تقوای بيشتر حركت كند، به آن ها نزديك تر می شود و می تواند ارتباط بيشتری با آن ها داشته باشد. و ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ نيز بيشتر به او عنايت كرده و به ياد اومی باشند. البته اگر ارتباط قلبی و با تمام وجود باشد نه تنها زبانی.
و لكن آن چه از روايات استفاده مي شود اين است كه ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ به طور كلي به ياد شيعيان و محبّينشان هستند و برای شيعيان دعا می كنند و دوستان شان را فراموش نه مي كنند.چنان چه امام زمان (عج) در يكی از توقيعات شريفی كه به شيخ مفيد (ره) نوشته اند جمله اي بسيار جالب و با ارزش فرمودند: شيخ مفيد! خودت بدان و دوستان ما هم بدانند: «انا غير مهملين لمراعاتكم و لا ناسين لذكركم و لو لا ذلك لنزل بكم اللاواء و..»[1] يقيناً بدانيد ما رعايت حال شما را مهمل نگذاشته ايم ما توجه به شما داريم و حال شما را رعايت مي كنيم و ما شما را فراموش نمي كنيم.     حضرت مي فرمايد: «ولاناسين لذكركم» دوستان من شما را فراموش نه می كنم، يعنی هميشه و در همه ساعات مد نظر و توجه من هستيد، اگر چنين نبود بلاها شما را در هم می پيچاند. اين لطف امام زمان (عج) است نسبت به همه شيعيان و دوستان شان است.
و نيز بايد توجه داشت كه اعمال ما به پيامبر و ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ و امام زمان (عج) عرضه مي شود، و آن ها به ما توجه دارند و بايد مواظب اعمال مان باشيم كه باعث دوري ما از اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ نشود چنان چه در روايت آمده است كه يكی از اصحاب و ياران امام رضا ـ عليه السّلام ـ به نام عبدالرحمان بن ابی الزّيات معروف به عبدالرضا بود كه آن قدر به امام رضا ـ عليه السّلام ـ علاقه داشت كه به او می گفتند عبدالرضا مردم به او لقب عبدالرضا، داده بودند. می گويد روزي به امام رضا ـ عليه السّلام ـ عرض كردم: «ادع الله و لاهل بيتی» برای من و برای اهل خانه من از خدا خير بخواهيد و دعا كنيد براي مان.
تا اين جمله را گفتم، حضرت فرمود: «اولست افعل؟!» تو خيال كردی من دعا نمی كنم برای تان.
(والله ان اعمالكم لتعرض عليّ في كل يوم و ليلة…»[2] به خدا قسم اعمال شما روز و شب به ما عرضه مي شود.
لذا فرمود نگاه می  كنم اگر كار خوبی انجام دادی خدا را شكر می كنم كه به اين محبّ ما توفيق دادی كار خوب انجام دهد. اگر كارهای بد از تو سر زده است طلب مغفرت و آمرزش برايت می كنم.
پس ما بايد اميدوار باشيم به لطف و عنايت ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ و امام زمان (عج) و سعی كنيم در مسير زندگي روز به روز به آن ها با تقوا و اعمال صالح نزديك تر شويم.

معرفی منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. كتاب به سوي ظهور.
2. منتهي الامال: حاج شيخ عباس قمي.
3. سيره پيشوايان، مهدي پيشوايي.

پي نوشت ها:
[1] . مجلسي، محمد باقر، بحار الانوار، چاپ اسلاميه، 1373، ج 53، ص 175.
[2] . کليني، محمد بن يعقوب، اصول كافي، چاپ جامعه مدرسين، 1364، ج 1، ص 219.