و چه لطیف و شیرین معنا و مفاد «آیة مودت » به معنی ولایت إشعار دارد: قُل لاَ أَسْـئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلا الْمَوَدةَ فِی الْقُرْبَی ‘ وَ مَن یَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِیهَا حُسْنًا إِن اللَهَ غَفُورٌ شَکُورٌ. (آیه 23 سوره شوری)؛ «ای پیامبر! بگو: من از شما در مقابل زحمت رسالت و پیامبری ، هیچ پاداش و اجر و مزدی نمی خواهم ، مگر آنکه به ذوی القربی مودت نمائید. و کسی که مرتکب حسنه ای گردد، ما حُسن و نیکوئی را برای او در آن حسنه زیاد خواهیم نمود؛ و خداوند غفور و شکور است .»

یعنی کسی که خود را به ولایت بسپارد، ما این حسنة او را پاداش حسنه خواهیم داد؛ و پیوسته این حسنه در تزاید و تضاعف میباشد تا به سرحد ولایت برسد و از آن کانون رحمت و منبع فیض کامیاب گردد.

علی بن ابراهیم قمی در ذیل آیه 68 سوره نمل در تفسیر حسنه و سیئه چنین آورده است که : الْحَسَنَةُ وَ اللَهِ وَلایَةُ أمیرِالْمُؤْمِنینَ؛ وَ السیئَةُ عَداوَتُهُ؛ «حسنه سوگند بخدا که ولایت أمیرالمؤمنین است ؛ و سیئه دشمنی با آن حضرت است .»

ولایت أمیرالمؤمنین همان ولایة الله است که آثار و خواصش ذکر شد.

و در «کافی » با سند خود روایت میکند از حضرت صادق علیه السلام از پدرش از أمیرالمؤمنین علیه السلام تا میرسد به اینجا که : فَقَالَ عَلَیْهِ السلاَمُ: الْحَسَنَةُ مَعْرِفَةُ الْوَلاَیَةِ وَ حُبنَا أَهْلَ الْبَیْتِ؛ وَ السیئَةُ إنْکَارُ الْوَلاَیَةِ وَ بُغْضُنَا أَهْلَ الْبَیْتِ. ثُم قَرَأَ عَلَیْهِ هَذِهِ ا لاْیَةَ؛ «مراد از حسنه معرفت ولایت ما و دوستی ما که اهل بیت هستیم میباشد؛ و مراد از سیئه انکار ولایت ما و دشمنی با ماست .»